بخشی [؟] از یک نامه احتمالا از پسر به پدر، خطاب به آقا جانم، که محتوای آن به شرح زیر است: درباره نوشته مخاطب در مورد ثقةالاسلام و اشاره او به کم‌مرحمتی نویسنده؛ با اشاره به انتقادات مخاطب یادآوری می‌کند که سبب ازدواج و گرفتاری او پدر بوده، اینکه مخاطب التماس‌های او را، از طریق مرحوم آقا میرزا رضا در حضور علیه عالیه آقا باجی، و از طریق حاجی میرزا حسن وزیر، نادیده گرفته و نویسنده را تهدید به عاق والدین می‌کرده‌است. حالا او در غربت در سختی و عذاب است و از لحاظ مالی وضعیت مناسب ندارد وگرنه خود را از این ازدواج خلاص می‌کرد و به دو علت این کار را انجام نمی‌دهد یکی عدم قدرت مالی و دیگر داشتن دو فرزند، با این وجود اگر قدرت مالی داشت وجود فرزند را مانعی به حساب نمی‌آورد و خود را رها می‌ساخت. از مخاطب خواسته با نوشتن مطالب ناراحت کننده بر عذاب او اضافه نکند. از خدا طلب مرگ یا نجات کرده و شکایت از اینکه جوانی و استعدادش رفته و دیوانه شده است.