منتصرلشکر خطاب به نورچشمی عمید لشکر [میرزا ابوتراب]، در خصوص دریافت نامه اول محرم او در دوم صفر و خوشحالی از سلامتی خانواده؛ چون عمید لشکر چیزی در مورد میرزا محمود خان، میرزا احمد خان، و میرزا محمد خان ننوشته، نگران است که مبادا به آنها سرکشی نمی‌کند، و می‌خواهد هرروز به آنان سرکشی کند و به درس و مدرسه آنها توجه کند؛ فرستادن پول و نامه برای آنان توسط آدم سرهنگ؛ گرفتاری در چهاراویماق و سرکشی به دهات؛ خواسته از حالات خانه برای او بنویسد؛ تقاضای فرستادن توتون، کاغذ، و پاکت با حامل؛ به والده مقامی سلام رسانده؛ در ادامه می‌نویسد نورچشما می‌خواهم صغرا خانم دختر همشیره را بدهم به حسینعلی برادر حضرتقلی [؟] بیگ و به اتفاق والده‌اش بیاورم در قریه زاویه آسوده بشوند. نورچشما مخصوصا بروید مادر او را و خود او را حاضر کنید سؤال و جواب بکنید و صریحا بگویید که یک نفر امیر تومان یا یک نفر شاهزاده و غیره پیدا نخواهد شد او را بگیرد. حال حضرتقلی بیگ را شما بهتر می‌دانید که یک نفر رعیت و آدم محجوب و سالم هستند. خود شما هم درست مطلب را حالی بکنید اگر راضی بشوند انشاء الله من خودم هم اسباب آسایش آنها را فراهم می‌کنم که آسوده باشند و هردو را خواهم آورد همیشه پیش همدیگر باشند، اگر راضی بشوند به من اطلاع بدهید حضرتقلی بیگ را بفرستم شهر در آنجا عقد را خوانده با مادرش برداشته بیاورند والا خودشان می‌دانند؛ من که مصلحت می‌دانم. شما با آنها مطلب را درست کرده، بنویسید عمل را تمام کنم. اگر عقل داشته باشند خیلی مصلحت است [ناخوانا] رعیت است و از من و شما ترس و واهمه دارند و نمی‌توانند بی‌احترامی بکنند، اما اگر در تبریز کسی پیدا شود بگیرد هزار نوع زحمت و مشقت دارد و مخارج فوق العاده دارد، ولی اینها همیشه محتاج شما هستند با کمال تملق رفتار خواهند کرد. اگر خدا قسمت بکند خیلی بهتر است. البته تفصیلات را به من بنویسید تا اینکه حضرتقلی بیگ را بفرستم، عمل را تمام کرده بیاورد؛ در ادامه خطاب به نورچشمان میرزا محمود خان، میرزا احمد خان، و میرزا محمد خان از آنان خواسته با خط خودشان برایش نامه بنویسند، اگر به زودی از چهاراویماق به شهر بازگردد برایشان پول رخت عید می‌فرستد؛ و همشیره‌ها را سلام می‌رساند.