نامه و پاکت از علی اصغر بختیاری در تبریز خطاب به عمید لشکر مجلسی منشی تیپ پیاده در ارومیه که او را عمید جان و برادر جان خطاب کرده است. نامه را با بیت شعری درباره فراق آغاز کرده، از سفرش از هنگام جدایی از عمید تا رسیدن به خانه نوشته و اینکه پیوسته به یاد اوست، اینکه به مانند ارومیه در تبریز هم چراغانی است و جای لـله ها خالی است. از آمد و رفت خانم های قشنگ در بازار نوشته و به سبیل های بارون آساطور خان قسم خورده که دیگر طاقت خودداری نمی ماند، و چنانچه در ارومیه با عمید لشکر مذاکره کرده اند، خیال دارد موقع آمدن یک نفر خانم قشنگ با خود بیاورد ولی از طرف نبودن حیاط [خانه] نمی تواند خیالات خود را تعقیب کند، از عمید لشکر می خواهد در صورت پیدا کردن حیاط خبر دهد تا در موقع آمدن بتواند خیالات خود را انجام دهد و از دست خانم های ارومیه خلاص شوند… فعلا مشغول تصفیه حساب است، در شهر خبر دیگری نیست، و در مغازه های قدیم ارباب قدیم را دیده است. به برخی دوستان و کلیه قوای ارومیه سلام رسانده و خواسته از خانم های حسین آقا به او اطلاع دهد.