[نامه اول:] عزیزتر از عمر و جانم تصدقت می‌روم الان نزدیک غروب با دل تنگ نشسته مشغول نوشتن کاغذ هستم عزیزم نمی‌دانم چطور ذلیلی خود را برای احمد عزیزم شرح دهم تا چه اندازه دلم برای شکل ماهت تنگ شده خدا شاهد و گواه است ایندفعه این مسافرت طهران هیچ به من خوش نگذشت چونکه از هم دور هستیم هرچند که تو مایل نیستی که هیچوقت پهلوی هم باشیم ولی من بی تو دقیقۀ راهت [راحت] نیستم امروز بیست و دو روز است که تو رفته‌ئی برای من ده سال گذشته آه عزیزم من کجا و تو کجا فرسنگها بین من و تو حایل است دلم آرزوی دیدارت را دارد کاش الان اینجا بودی مرا تسلی می‌دادی عزیزم دقیقۀ نیست که از یاد تو قافل [غافل] باشم ولی میدانم حالا تو دیگر مرا فراموش کردی هیچ مایل نیستی که اسمی از من برداری الان انجا خوش و راهت [راحت] هستی آنهم مجبوری است که گاهی کاغذ می‌نویسی درهرحال پولی که فرستاده بودی با کاغذ رسید خیلی ممنون و متشکرم که باز یادی از من کردی در کاغذ باز خیلی از آن دروغ‌ها نوشته بودی خدا شاهد است که هیچ کدام آنها راست نیست من تو را دیگر خوب می‌شناسم وقتی که پهلوی هم هستیم راضی نیستی که به روی من نگاه کنی حالا قدری عزیز شدم ولی من آنطور نیستم خدا می‌داند من قلبم با تو صاف است ولی تو با من طور دیگه هستی عزیزم نمی‌دانم که خیال آمدن داری می‌دانم حالا هیچ مایل نیستی تا بیایی ولی من دیگر دلم تنگ شده شاید طوری کنی زودتر بیایی درهرحال خوش باش نمی‌دانم بالاخره با باقرخان چه کردی اگر مایل به آمدن بود می‌خواستید بگذارید بیاید مگر شوفر قحط است اینجا چیزی که هست شوفر[؛] برای محترم خانم هم هنوز پول نفرستاده مگر حقوقش را ندادید خیلی بی‌پول است نمی‌دانم خانم مکرم‌الدوله چطوراند از قول بنده خدمت ایشان عرض سلام برسانید مخصوصا خدمت خانم حجاب‌الدوله چندی قبل شرحی از حال خودم برایت نوشته بودم نمی‌دانم چرا نرسیده از حال من خواسته باشی بحمدالله سلامت و عمری به دوری وجود عزیزت می‌گذرانم تا ببینم کی بدیدارت موفق خواهم شد از قول بنده خدمت برادر عزیزم آقای غلام رضا خان سلام برسانید از قرار معلوم پول ایشان را داده‌اند ولی حالا امیرعباس خان گمان نمی‌کنم بتواند بیاید قدری پول لازم دارد حالا که پول‌دار شدند پس پول مرا هم بدهند شاید کاری کنی تا موقعی که من اینجا هستم پول مرا هم بدهند بتوسط عظام السلطنه پیغام بده شاید بدهند این چند ساله که از پولم استفاده نبرده‌ام اقلاً حالا که پولدار شده‌اند پول مرا بدهند شاید بعد از این بتوانم صد دینار از پولم استفاده ببرم سرکار خانم از شما احوالپرسی می‌کند خدمت خانم حجاب‌الدوله سلام می‌رسانند از قول من به بتول خانم سلام برسان [ناخوانا] اکرم را دیده‌بوسم نمی‌دانم حالا چکار می‌کنی چرا حیاط خودمان نرفته‌ئی می‌خواستی با غلام رضا خان بروید آنجا بمانید نمی‌دانم حالا غلام رضا خان خیال آمدن دارد یا نه جلیل آقا بنا بود اینروزها بیاید نمی‌دانم چرا نیامده لیلا بحمدالله سلامت است دست شما را می‌بوسد حالا چند روز است می‌روم پهلوی لقمان‌الدوله برای پشت لیلا جون چند روز بود که بکلی خوب شده بود ولی باز دو مرتبه [ناخوانا] شد ولی حالا باز بهتر است چون لقمان‌الدوله یک شربتی داده از آن می‌دهم دایه عرض بنده کی [بندگی] دارد منزل دخترش را دزد زده اوقاتش تلخ است پول دکتر را دادم پول روزنامه را هم امروز بناست دکتر ببرد بدهد دکتر را پای تلفن خواسته‌ئی گمان می‌کنم دکتر وقت نکرده با تو صحبت کند کاغذ نوشته کلیدها را فرستادم ولی خواهش می‌کنم دم دست نیزار [نگذار] مستوره کلید یخدانت را می‌داند بده او باز کند از دور قربانت می‌روم تصدق تو جان ناقابلم تاج‌الملوک [نامه دوم:] قربانت شوم از آنروزی که رفته‌ئی از طرف تو هیچ خبری ندارم خیلی نگران هستم نمی‌دانم چرا دو کلمه از سلامتی خودت نمی‌نویسی مرا بکلی بی‌خبر گذاشته چرا آنقدر تنبل هستی از آنروز من منزل سردار هم نرفتم خیلی کسل هستم خیلی کم بیرون می‌روم دیروز میخواستم بروم مریض‌خانه کارتم پهلوی تو مانده نمی‌دانم کارت مرا چرا بردی البته او را زود بفرسم میخواهم یک مرتبه دیگر خودم را نشان بدهم چون دلم خیلی اذیت می‌کند البته تو هم زودتر بیا که اگر عمل کردنی هستم زودتر عمل کنم نمی‌دانم آنجا [ناخوانا] چه کار می‌کنی تو به نظرم هنوز خیال آمدن نداشته باشید منهم بلاتکلیف مانده‌ام البته زودتر اسبابها را روانه کن تا هوا سرد نشده خودت هم زودتر بیا نمی‌دانم اسبابها را چرا روانه نمی‌کنی معطل چه هستی لباسهام من تمام آنجا مانده هیچ بفکر نیستی مشغول خوردن جوچه‌ها [جوجه‌ها] هستی اقلا به فکر ما هم باش درهرحال کارت مرا فروری [فوری] بفرست خودت هم شاید دو سه روز دیگر بیائی پیاز و رشته پنیر فراموش نکن موقع آمدن یک مقدار نان شیری بیاور نمی‌دانم برای نرگس لباس خریدی یا نه البته فراموش نکن نمی‌دانم بهجت آنجاست یا رفته گمان می‌کنم دایه لیلی را حالا لازم نداشته باشم چونکه هنوز منزل معلوم نیست عجالتا صدیقه را همراه بیاور گندم دایه لیلی را هم بده مبادا فراموش کنی می‌دانم حالا همه آنها یادت خواهد رفت نمی‌دانم آن پول را گرفتی یا نه از قول من به حمید خان دعا برسان نمی‌دانم کی خیال آمدن دارد رباب منتظر است اختر خانم دو سه روز جهت کار رفته من شب‌ها بکلی تنها هستم هیچ بیرون هم نمی‌روم لباس کفش ندارم یعنی دلم هم اذیت می‌کند هیچ نمی‌توانم بیرون بروم درهرحال از بد نوشتن کاغذ معذرت می‌خواهم چون خیلی تند نوشتم برای کارت خیلی دسپاچه [دست‌پاچه] هستم می‌ترسم گم شده باشد منتظر جواب هستم قربان و تصدقت من تاج‌الملوک الان که کاغذ را تمام کردم عبدالله کاغذ تو را از مطب آورد نمی‌دانم آفتات [آفتاب] از کجا درآمده بود که کاغذ نوشته بودی نوشته بودی که پنیر آنجا نیست چرا نیست آنهمه پنیر را چه‌کار کردند لابد محمود خان گفته که نیست به غلام خان بگو برود از آن حیاط بیاورد گردو اگر آوردند یک قدری بیاور آنجا گردو خیلی گران است یادت نرود دیشب تا صبح باران باریده هوا خیلی سرد است می‌ترسم آخر تو اسبابها را حالا نفرستی هوا هم سرد بشود راجع به حیاط دکتر چند جا رفته خوب نبوده تا خودت نباشی حیاط پیدا نمی‌شود خودت باشی بهتر است از قول من به عزیز خانم سلام برسان زیاده مطلبی ندارم [نامه سوم:] قربان و تصدقت می‌روم العان [الان] ظهر است بی‌اختیار مشتاق شدم که از دور با تو صحبت بدارم نمی‌دانی بچه اندازه از مفارقت تو دلتنگ هستم عزیزم هیچ تصور نمی‌کردم که مفارقت تو بر من [ناخوانا] خواهد شد دقیقۀ از یادم نمی‌روی بجان عزیزت بقدری دلم برایت تنگ شده که اندازه ندارد ولی گمان نمی‌کنم که تو انقدرها یاد من باشید دیروز از تو کاغذ داشتم بحمدالله سلامت هستی از حال من خواسته باشید بحمدالله سلامت مشغول معالجه هستم خیلی دیر کاغذ می‌نویسی هرف‌های [حرف‌های] من تمام راست بود اینجا گفتم اگر پات به زنجان برسد مرا بکلی فراموش خواهی کرد محبت تو فقط به چشم است گمان می‌کنم این کاغذ را هم مجبوری نوشتی من از تو قهر بودم ولی باز دلم طاقت نیاورد که جواب کاغذات را ننویسم می‌دانم العان [الان] تو هیچ فکر نیستی ولی من آنی نیست که تو را فراموش کنم حالا نمی‌دانم آنجا چه کار می‌کنی با آن عجله رفتی حالا اگر ممکن است باز برگرد خودت در رفتنت عجله داشتی نمی‌دانم آنجا چه خبر بود به آرزویت نائل شدی درهرحال گذشته امیدوارم همیشه سلامت و خوش باشی در خصوص باقر خان نوشته بودید گور پدرش که نمی‌ماند مگر شوفر قحط است حالا تو قصیه [غصه] آن را بخور که باقر خان می‌خواهد بیاید هر طوری شده اینجا یک شوفر خوب پیدا کرده می‌فرستم لباسها را هم دیگر نمی‌دهد گفتم آن شلوار را که داده‌ایم روفو کنید بده محترم گفت آنرا همراه خودش برده البته انجا شلوار را ازش بگیر اگر نداد از حسابش کم کنید پول‌هاایکه خودت داده‌ائی تمام را حساب کن بگیر بگذارید بیاید خودش پشیمان خواهد شد درهرحال از قول من خدمت آقای غلام رضا خان سلام برسانید می‌خواستم کاغذ جدا بنویسم نشد چون انگشتم زخم بود این کاغذ را هم به زحمت نوشتم از قول بنده خدمت سرکار خانم مکرم‌الدوله و خانم حجاب‌الدوله عرض بنده‌گی برسانید بتول خانم را سلام برسان نمی‌دانم کاغذاش را دادی یا فراموش کردی نمی‌دانم نازها را دادی کاشتن یا نه گلدان‌ها که سلامت رسیده بنا بود برای امیر عباس خان پول بفرستید چه شد گندم که ترقی کرده برای منهم پول بفرست میدانم هیچ در فکر نیستی سرکار خانم از شما احوال پرسند لیلا بحمدالله سلامت دست شما را می‌بوسد زیاده قربانت می‌روم از دور چشم‌هایت را می‌بوسم من از قرار معلوم جلیل آقا از تبریز حرکت کرده البته آنجا خواهد آمد دایه عرض سلام می‌رساند قربانت خودم تاج‌الملوک