مبایعه نامه صحیح شرعی قطعی […] میرزا محمد شاه خلف صدق […] عبدالحسین خان وکالة از جانب سرکار والده معظمه خود مبنی بر فروش آنچه را مبیع نمودن آن لازم بود که در تحت تصرف و ید تملک خود داشت و آن همگی و تمامی مقدار ده من اراضی از باغ تقی آباد واقعه در قصر حمید اعلا که محدود است شمالا به باغ ابراهیم آباد و جنوبا به طرف دشت مهدابی و شرقا به باغچه لوچه و غربا به تقی آباد متصرفی عالیجاه یعقوب خان معه ممر و مدخل و حیز و حریم و اشجار و حصار و کلما یتعلق بها من الاقل و الاکثر و موازی نیم طاق میاه از میاه دو دنکی از نهر حافظ آباد و مجری المیاه، به حضرت گرامی منزلت کربلائی محمدحسین خلف صدق […] کربلائی حسن علی، به ثمن مبلغ ده تومان نقد فضی [ناخوانا] یکهزار دینار و مشتری مزبور بدین منوال و نهج خرید و صیغه مبایعه جریان یافت و هر گونه بحث و دعوی که بایع مزبور را در مبیعه مزبوره دانسته و فحمیده [فهمیده] عالما عامدا باالغبن الفاحش بل الافحش بمالوالمصالحه [بمال المصالحه] مبلغ چهار تومان نقد فضی موصوف مصالحه شرعی نمود و صیغه مبایعه و مصالحه فیمابین جاری گردید و کل مبیع مزبور فوق که عبارت از چهارده تومان نقد فضی موصوف باشد از [ناخوانا] به اخذ و قبض باقراره واصل و عاید بایع معظم الیه گردید و نمنده [نمانده] و نیست مر بایع مزبور را در مبیعه مزبوره حقی و دعوی و حضی و نصیبی و اگر احیانا احتمال حقی داشت ابراء و اسقاط نمود و الیوم ما بعدها همگی و تمامی مبیعه مزبوره فوق حق صدق و ملک تلق [طلق] مشتری مشارالیه هست که بهرنحو قرار باشد مالکانه تصرف نماید که تصرف الملاک [کتصرف الملاک] فی املاکهم و ذوی الحقوق فی حقوقهم و حرر ذالک فی رابع عشر شهر محرم الحرام سنه ۱۲۷۰ [مهر:] محمد ابن الحسین [مهر:] فاطمه [درحاشیه]: تصریح اینکه [ناخوانا] مزبور متن یکصد و بیست و پنج دینار است که مشتری مزبورمتن مهم سازی [ناخوانا] دیوان [ناخوانا] نماید فی شهر محرم الحرام سنه ۱۲۷۰ [پشت سند:] بعد از آنکه مشتری مزبور ظهر، نصف از مبیعه مزبوره را فروخت به عالیقدر ستوده اطوار عباس ولد مرحوم علی رضا منتقل نمود عالیحضرت کربلائی حسین خلف صدق مرحوم کربلائی حسین علی مشتری مزبور ظهر را به عالیحضرت کربلائی علی فخار خلف مرحوم استاد عبدالله فخار نصف دیگر از مبیعه را به صیغه مبایعه و مصالحه به مبلغ هفت تومان فضی از قرار ریال ناصرالدین شاهی را [ناخوانا] عددی یکهزار و یکصد و پنجاه دینار و مقدار یکمن و یکچهارک گندم ربدار بوزن تمام و موازی هشت پول کوچک که عبارت از مبلغ یکصد دینار بوده باشد و صیغه مبایعه و مصالحه بینهما جاری گردید و من بعد الیوم نصف مبیعه ظهر ملک و طلق مشتری مزبور می باشد که مالکانه تصرف نماید و کان ذلک فی سابع شهر ذی قعده الحرام سنه ۱۲۷۱