نامه رضا الصفوی الموسوی الحسینی اصفهانی به نوابه صفاء خانم در خصوص اینکه او مدت ده ماه قبل همراه خانواده اش به یزد رفت و در این مدت مشغول دعا نویسی و روضه خوانی بود. ولی به خاطر سرمای زیاد و نداشتن پوشاک مناسب و وسایل کافی تصمیم می گیرد به ولایت خود بازگردد. در میان راه همسرش از گرسنگی و سرما فوت کرد و دو پسرش نیز مریض شدند اما هیچ کس از اهالی یزد حاضر به دادن خرجی راه و کمک به او نشدند. به همین خاطر به دلیل شهرت نوابه به سخاوت و کفایت به او پناه آورد و از وی درخواست کمک کرد که اسباب بازگشت او به ولایتش را در این سرمای زمستان فراهم نماید و در غیر این صورت او و فرزندانش که از اولاد پیغمبر هستند از بین خواهند رفت. او همچنین یاداور شد که نه روی گدایی دارد و نه روی سؤال و در آخر نوابه را التماس و قسم داد تا به حق جدش فاطمه زهرا او را ناامید نکند و از درگاه خود نراند و به او کمک نماید.