نامه یکی از اهالی لاهیجان در مورد اینکه مدتی پیش والد که معرف گیرنده نامه بود مرحوم شد و پرداخت طلب هایش بر عهده فرزندان و وصی او شد. به دلیل اینکه دیون مرحوم بیش از طلب های او بود، والده تمام مایملک خود از منقول و غیر منقول را فروخت تا قرض های آن مرحوم را بدهد. اما والده پس از مدتی از نویسنده نامه و کلانترخان که وصی والد مرحوم بودند طلب آنچه را که بابت دیون داد را درخواست کرد. با وجود اینکه از متروکه چیزی باقی نمانده بود، سرانجام تصمیم گرفته شد تا طلب والده داده شود. به همین منظور در حضور جمعی از آقایان عظام، مایملک والد با اجازه همشیره ها به والده داده شود و محرر شرعیات در این خصوص وثیقه معتبر نوشت و به امضای جمعی از آقایان رسید. پس از مدتی یکی از همشیره ها به نام غزل فوت شد و سپس والده مرحوم شد و از وصی فقط نویسنده، کلانترخان، و یک همشیره هستند. حال نویسنده سؤال کرد که از بابت اولاد غزل خانم که قبل از مادرش فوت شد حقی به گردن او هست یا نه. او از گیرنده نامه خواست کرد که جواب را در همان ورقه بنویسد و به آنان بدهد. در پشت این صفحه چرک نویس نامه وجود دارد و در روی پاکت، نام عبدالله که احتمالا همان نویسنده نامه است ذکر شده است.