نامه با امضای ثقة السلطنه احتمالا به برادرش، اسمعیل، که محتوای آن به شرح زیراست: نویسنده از مخاطب خواسته نزد مدیر جریده حیات ایران، آقای ناصر، رفته و وضعیت او را بیان کند؛ اشاره به آقای حسین خان که از ساعت ورود مشغول ورق بازی و هرزگی است، اینکه دخل‌های قوچان را از بین برده و حالا هم مشغول تهیه لباس و کلاه پوست و قمار و جنده‌بازی است و فقط صبح دو سه دقیقه نزد او می‌آید، و نویسنده مجبور است کارهای خودش را خودش انجام دهد و اینکه نمی‌تواند به همشیره‌اش درباره او اطلاع دهد؛ اینکه اگر به سبزوار یا قوچان و هر محل دیگر برود اطلاع می‌دهد مخاطب و علی اکبر خان هم بیایند و «آن آدم» را هم اگر حضرت علیه اجازه بدهد بیاورند؛ و اینکه دیگر حسین را رئیس اجرا نخواهد کرد، و گلایه از حسین خان که خواسته محرمانه باشد؛ عرض سلام به خانم اشرف الملوک و اعظم جان و افخم جان؛ احوال‌پرسی از خدیجه سلطان و مشهدی حسین؛ خواسته مخاطب نوشته‌اش را به مدیر جریده فریاد فقط نشان دهد و نوشته را به او ندهد؛ محرمانه دادن پاکت سیف الله خان و نشان دادن آن به آقای ایروانی؛ تشکر از اینکه خانم مشغول ختم بزرگ [؟] خواهد شد و این که نویسنده هم در عوض نایب الزیاره وی است؛ سفارش درباره غفلت نکردن از پیگیری توسط آقایان ایروانی، سیف الله خان، امین الوزاره، و مستشار اعظم؛ خواسته با هر پست برای او بنویسد و نامه سیف الله خان را زودتر بدهد؛ اشاره به رفتن نزد میرزا ابراهیم خان مدیر اداره وظایف و درخواست یک ماهه شهریه او و دادن آن به خانه‌اش؛ اشاره به زدن تلگراف به مدیر محترم شرق و مستشار اعظم و اینکه اگر تا آخر ماه وزارت جلیله فکری برای او نکنند بر ضد سردار اسعد متینگ می‌دهد و درباره او به روزنامه‌های مرکز و مشهد مطلب می‌دهد و خودش در یکی از قونسولگری‌ها متحصن می‌شود؛ درباره تلاش برای رسیدن به حقش و اینکه به وزارت داخله و کفیل آن به ریاست وزراء و به امین الوزاره نامه نوشته و از اینکه سردار اسعد حیثیت او را به باد داده بسیار ناراحت است؛ خواسته از طرف او نزد آقا سید محمد مدیر جریده فریاد برود و شرح حال او را بدهد، که اگر نظام عادلانه برقرار بود بعد از بیست سال او باید روی صندلی ایالت خراسان می‌نشست، و بدون هیچ دلیلی او را از خدمت و حکومت قوچان منفصل کرده‌اند.