نامه منتصر لشکر خطاب به نورچشمی عمید لشکر [میرزا ابوتراب خان]، که محتوای آن به شرح زیر است: درباره فرستادن یک طغرا حکم وزارت جنگ و دو طغرا قبض با مهر حاجی میرزا موسی خان میر پنجه که برای مخاطب فرستاده و درخواست نشان دادن آنها به نصرت‌الحکما برای قرار صدور احکام و برات‌های مواجب دو ساله فوج و اگر از او سؤالی پرسیدند بگوید که اطلاع ندارم عمویم می‌داند؛ برات‌های مواجب خرج سال گذشته خود و بابا خان را هم وصول نکرده‌اند، از بابت مخارج خانه خود و عمید لشکر نگران است؛ حواله کردن مبلغ سی تومان که مخاطب از حاجی اسمعیل آقا بگیرد و دادن مبلغی به خانه خودش در صورت نیاز؛ می‌نویسد: از نوشته‌های عمید لشکر و خانه چنان می‌فهمم که در خانه اوقات تلخی دارید، خیلی دلخور هستم، حرفی نیست که من نورچشمی [احتمالا معصومه سلطان] را به حضرت علیه عالیه والده کنیز داده‌ام ولی من او را خیلی دوست و عزیز می‌دارم، رنجش او رنجش من است. من به خاطر جمعی والده او را داده از خود کنار کردم. به حق خدا قسم است شب و روز از این جهت دلخور هستم، نمی‌دانم چه و چه اتفاق افتاده که اینجور می‌نویسد. باری از والده خواهش می‌نمایم که به خاطر بنده از نورچشم متوجه باشد نیک و بد او را عفو بکند که مایه شادی من خواهد شد والا همه وقت دلخور خواهم بود؛ او همچنین از عمید لشکر خواسته دو تومان به فاطمه خانم خواهر خود بدهد و به او سلام برساند و بچه‌هایش را دیده‌بوسی کند؛ در پشت صفحه خواسته عمید لشکر از نصرت‌الحکما بابت قبض مواجب فهرست بگیرد.