نامه درباره پناهندگی زنی به منزل مخاطب در اصفهان است. دختر که از نزدیکان نویسنده است همراه با پسری فرار کرده؛ نویسنده و خویشان دختر خواهان بازگرداندن او هستند. نویسنده ابتدا به نامه قبلی که دو هفته پیش نوشته اشاره کرده است و هدف از نامه جدید عرض تشکر از بابت پناه دادن آنان و بذل محبت نسبت به ایشان که توسط دوستان نویسنده به او اطلاع داده شده بود. تمام تجار و طایفه خودشان به وجود مخاطب افتخار می کنند و دعا گویی او بر همه مسلمانان واجب است، خصوصا مادر آقا شیخ محمدعلی از این بابت بسیار شاکر است. در ادامه نویسنده از اینکه زن عاقلانه رفتار کرده و به مخاطب در اصفهان پناه برده خوشحال است و دلیل آن را چنین عنوان کرده که اگر به جای دیگر متحصن میشد نه برای خودش حسن بود و نه برای نویسنده و نه برای ملازمین مخاطب و حالا مثل اینست که در خانه خودش معتکف شده است، دنیا مکان فساد است و وظیفه بزرگان دفع و رفع افساد است. هم چنین در نامه آمده بر اساس کتاب و سنت جایز نیست برای مسلمان به دیوان عارض شد خصوصا طرف دیگر زن و ضعیفه و رحیم باشد و خود را به پناه مخاطب آورده باشد و بدون ولی و یاور بوده باشد. در ادامه نویسنده نوشته خوب بود اگر حرف شرعی داشتند درباب معقوده [ناخوانا]، اولا در مقام اثبات ادعا برمی آمدند بعد از ثبوت اگر دختر می خواستند و نمی دادند سپس به حکومت شکایت می کردند که این مسئله نیز شرعا خوب نیست و از مخاطب خواسته بدون در نظر گرفتن طرفین در قضیه تأمل کند و ببیند آیا از عموی نویسنده اصلا اینگونه رفتار زشت شایسته است صادر شود یا عقل سلیم حکم می کند خلاف شده. و نویسنده از اینکه به گزارش دوستان و ملا احمد روضه خوان در بازار فراشهای دیوانی بدون محتسب و حاکم عدل دست به اعمال شنیع زده اند بسیار ناراحت است و آن اعمال را دور از رفتارهای بشری و عدالت می داند. در انتها پس از آوردن آیه ای خود را مطیع شرع دانسته و خواسته شخص مدعی دعوی خود را اثبات کند خصوصا در امر فروج که شرع مقدس نسبت به آن حساسیت فراوان دارد اگر می تواند اثبات کند بفرماید وگرنه دختر و پسر هر دو متعلق به ایشان است دختر را به عمو بازگردانده تا وی رسیدگی نماید و ادامه داده اگر اقدامی صورت نگیرد درانتظار هر قسم زحمت باشند. مهر طهرانی صحیح است آمده