هو المحبوب؛ روحی و کینو نیتی لنفخات عرفانک و خدماتک الفداء؛ پس از حمد وسپاس محبوب آفاق و مرکز میثاق روحی لتراب اقدام احسائه الفدا خواهر عزیزغربی بهایی من، برادر عزیز باوفای بهایی غربی جناب چارلر ماسن ریمی روحی له الفداد از اشتعال و خدمات امری شما برای این کمینه نوشته بودند حمد می کنم خدا را که تاییدات و عنایاتش شرق و غرب را احاطه نموده و تمام عالمیان را متوجه ذات بی چون خود فرموده و زیاده از حد افتخار می‌کنم به وجود شما و سایر خواهرهای بهایی غربی خود که به خدمت امرالله قیام نموده‌اند و از حضور آن خواهر عزیز با وفای خودم خواهشمندم که از قبل این کمینه و تمام خواهرهای شرقی به خدمت خواهرهای غربی خودمان عرض تکبیر و اشتیاق برسانید و همیشه در مجالس از ماها یاد فرمایید و از درگاه مولای خودمان رجاء نمایید که نظر عنایت همیشه شامل حال ما باشد که جز روی او نه ببینیم وجز صدای او نشنویم راهی جز راه او نپوییم و ما را به ملاقات و زیارت یک دیگر فائز فرماید خواهر عزیز من هرگاه بخواهم که شرح حالات و صدمات خودم را به خدمت شما معروض دارم کتابی خواهد شد مختصری از برای شما می نویسم تا بدانید که در ایران ایمان به ایقان به حق چه قدر مشکل است از کثرت اجبار و ایهامات و عدم آزادی و غیره و غیره و غیره این کمینه فانیه در سن دوازده سالگی فائز به نور ایمان شدم و بیست و پنج سال است که خادمه احبای اللهی ذکورا و اناثا روحی لتراب مقدمهم الفدا بوده و هستم شرح مشقات و صدمات در راه حق به تمامه غیر ممکن است همین قدر عرض میکند که مدت ده سال بستگان خود کمینه مرا بی دین و نجس می خواندند شب و روز در هلاکت بنده سعی بلیغ داشتند گاهی در طاقچه اتاقی حبسم می کردند و جلو طاقچه را دیوار می کشیدند که من در پشت آن دیوار خسته شده توبه نمایم و یا تلف شوم و سوراخ کوچکی در بالای آن دیوار گذاشته بودند هر روزی یک سیر نان صبح و یک سیر نان شام به من می دادند و میگفتند هر گاه توبه نکنی در پشت این دیوار باید بمیری ولی ساعت به ساعت بر اشتعال و انجذاب و عشق این کمینه افزوده میشد و در همان پشت دیوار با آن حال عشق و جذبه که دقیقه به دقیقه اضافه میشد مشغول به مدح و ثنای حق و ساختن اشعارم میشدم و به آواز بلند می خواندم چون کمینه را به این حال می دیدند دیوار را خراب می کردند و مرا برهنه کرده با تازیانه از سرشب تا صبح به بدن لختم میزدند و گاهی در اتاق تاریکی حبسم نموده ذوغال زیادی دود می کردند تا به واسطه دود ذوغال در آن اتاق تلف شوم کمینه دماغ خود را به روزنه درگذاشته استشمام هوا میکردم گاهی به مساجد میکشیدند و نزد مجتهدین میبرندم که این است کافر و واجب القتل این کمینه پس از سوال و جواب با آخوندها آنها را مجاب کرده رهایی می جستم و گاهی در زمستان در شبهایی که برف به شدت تمام می آمد مرا در میان حیات و برف میگذاشتند که در این سرما و برف باید بمیری ولی حرارت اشتعال ایمان و عنایت اللهی چنان گرم و مستم می داشت که تا صبح در آن شدت برف از سرما بیخبر و مشغول به ذکر حق می شدم چون صبح کمینه را زنده می دیدند متعجب شده میگفتند که خداوندا تو چرا این کافر را نمی کشی که ما از ننگ او خلاص شویم و هم چنان از این قبیل صدمات و زحمات و بدتر از اینها از قبیل زخمهای کارد و قمه و غیره و غیره به کمینه می زدند ولی روز به روز اشتعال و اشتیاق و ایمان این کمینه افزوده شد تا بالاخره به ایشان گفتم هرگاه شما دو ساعت به حرفهای من گوش بدهید و بعد از آن حق به جانب شما باشد البته توبه خواهم کرد و مثل شما مسلمان خواهم شد ناچار شبی را از برای شنیدن حرفهای من تمام فامیل حاضر شدند. آن شب را تا نیمه شب با ایشان صحبت امری نمودم. در همان شب شوهرم اقرار به حقانیت من نمود پس از توبه به نور ایمان فائز شد و عذر رفتار و حرکات سابق خود را خواسته است از صدمه زدن این کمینه برداشت و از آن به بعد مذمت به دیگران می نمود. باری چندین نفر از آن حضرات از قبیل برادر و غیره فائز به نور ایمان شدند. خلاصه خواهر عزیزم این بود حال ما خواهرهای ایرانی ولی بحمدالله نسبت بزرگواری اسم اعظم عالم را فراگرفته و دوستان خود را نصرت فرموده و بر جمیع اهل عالم موفق فرمود پس ما باید غافلین را دعا کنیم تا ازخواب غفلت بیدار شده از جهالت و نادانی رهایی جویند و به فیض ایمان فائز شوند. به هرحال استدعا از حضور مبارک آن خواهر عزیز بهایی خودم این است که از سلامتی و خدمات خودتان مرقوم فرمایید تا قلب تمام خواهران ایرانی مسرور شود. استدعای دیگر این که یک قطعه عکس خودتان را تنها و عکس خواهرهای غربی دیگر را اجماعی از برای کمینه مرحمت فرمایید تا دیدارعزیز شما را در عکس زیارت نموده خوشوقت شوم. زیاده ایام عزت و ایمان و عرفان و ایقان به کام. الکمینه الفانیه طایره. بیست و شش ذی القعده.