دو نامه به حاجی عبدالله[ناخوانا] صاحب تاجر یزدی: در نامه اول (سوم صفر ۱۳۲۳ ق)، کربلایی از تخریب قبور ائمه و بدحالی آقای شریتعمدار و نائینی نوشته، این که به علت وضعیت پیش آمده زائری در کربلا نیست و کسی طالب اجاره خانه‌ها نیست مگر زنهای بیوه. او نوشته است که اگر حجره‌های خانه را از بیوه زن پر کند، از دو طرف خانه در سال مبلغ سی و شش لیره اجاره عاید خواهد شد. خبر داده که آقای فیروزه خانه را خالی کرد و صبیه مرحوم حاجی شیخ مهدی را طلاق داد، آقا سید ابوالحسن اصفهانی هم یک خانه در نجف اشرف خریدند و دیگر در کربلا کسی طالب این خانه‌های گران شما نیست. اگر مصلحت بدانید بنده خودم در سال سه لیره به این پیرزنهای خوب پول دار اجاره بدهم؛ در نامه دوم (پانزدهم محرم ۱۳۳۸ ق) از نجف اشرف به حاج عبدالله معین صاحب، نویسنده درباره نگهداری از خانه‌های مخاطب در کربلا و مشقاتی که در این راه تحمل کرده نوشته است.