مصالحه نامه حاجی نصرالله تاجر وکیل نایب الوکاله زوجه دائمه خود صبیه مرحوم حاجی غلام حسین رزاز و آقا شیخ غلام رضا ولد مرحوم آقا محمدکاظم تاجر قنادی بوکالت از طرف زوجه حاجی ابوالقاسم علاقه بند همشیره ابوینی خود و همشیره دیگر خود غیر مزوجه، و زوجه آقا ملا زین العابدین ایضاء همشیره دیگر خود، با آقا مشهدی مهدی ولد مرحوم مشهدی علی زارع مبنی بر مصالحه منافع و مداخل سنوات ایت ئیل، تنگوزئیل و سیچقان ئیل […] که بدو زمان مصالحه اول برج میزان سنه ایت ئیل هذه السنه و ختم زمان مصالحه اول برج میزان سنه اودئیل آتیه است در تمامی و جملگی موازی نه فیمان اراضی زراعت کار موسومه به [ناخوانا] واقعه در خارج دروازه باغشاه شیراز محدود به: (نه فیمان [ناخوانا]، اراضی حاجی محمد صادق، اراضی چهارفیمان و برخی به دوفیمان ورثه رئیس علی زارع) با جمیع متعلقات و منضمات […] از یک چهار یک [یک چهارک] از [ناخوانا] که عبارت از ارتفاع سه حاصل شتوی و سه محصول صیفی بوده باشد از روی رضا و رغبت […] به مال‌المصالحه از قرار سالی پنجاه تومان وجه نقد رایج شیراز و سالی مبلغ پنجاه [ناخوانا] و سالی مقدار بیست من بادنجان ترشی هر یک بوزن یکهزار و هشتصد [ناخوانا] تحویل [ناخوانا] مصالحان مزبوران و ضمن العقد شرط شد که در هر سنه از سنوات ثلثه مزبوره، در برج اسد هر سنه مال الاجاره مزبوره در وجه مصالحان مؤدی نماید و ایضا شرط شد که جمیع مخارجات زراعتی و ادوات فلاحتی از شخم و شیار و [ناخوانا] زراعتی و جمع آوری حاصل و آبیاری و آبداری و [ناخوانا] و حفظ و حراست و [ناخوانا] زراعت متداول و مرسوم [ناخوانا] و منفعت حاصل است و [ناخوانا] و حداقل کلا در سالی الی شصت تومان که لازم و ضرور شود در عهده مستاجر مزبور بوده باشد و صادرات و عوارضات دیوانی بهر اسم و رسم که حواله و اطلاق شود و مال دیوان و توقعات سلطانی کلا در عهده مصالحان مزبوران بوده باشد و نیز شرط شد که در ختم زمان اجاره مزبور هرگاه در اراضی مزبوره حاصل موجوده بوده باشد مصالحان مزبوران تا آخر برج عقرب آن سنه اووئیل مزبوره مهلت به مصالح له مزبور بدهد که حاصل خود را بردارد و مطالبه مال‌المصالحه آن یک برج را بکنند و حاضر گردید مصالح له مزبور و قبول نمود علی النحو المرقوم و غبن در مصالحه را بنابر احتیاط طرفین اسقاط نمودند و شرط شد که چنانچه مصالح له مزبور در اداء مال المصالحه لغایت مدت یکماه از موعد اداء بگذرد و نرساند، اختیار فسخ مصالحه در بقیه زمان باختیار مصالحان مزبوران بوده باشد و صیغه شرعیه جاری شد فی ۱۷ شوال ۱۳۳۸ ق