مصالحه نامه مریم بنت امین شعرباف زوجه دائمیه مرحوم اسماعیل ساغری چی قزوینی الاصل اصفهانی المسکن و خیرالنسا بنت حاج محمد طباخ جده امی و قیمه شرعی عبدالرسول، ابوالحسن و عبدالکریم اولاد صغار اسماعیل مزبور که از بطن مریم مزبوره‌اند قیمومة و به اشد رضا و رغبت تمام دون الاکراه والاجبار و الابرام به ملاحظه صرفه و [ناخوانا] و مصلحت احوال صغار مزبوره؛ با میرزا محمدمسیح فرزند میرزا محمدباقر و مشری مشارالیه [ناخوانا] مقرر در شرع انور کما هو طریقه شرعا مبنی بر به مبایعۀ صحیحۀ شرعیه فروختنِ تمامی و همگی عرصه و اعیان کل شش دانگ یک باب باغ معین مشخص مشجر به اشجار مختلفه واقعه در محله [ناخوانا] من توابع [ناخوانا] اصفهان مشتمل بر دو قطعه علیا و سلفی و عمارات و ابنیه فوقانیه و تحتانیه مبینه در قطعه علیا و چاه [ناخوانا] محصوره در آن و غیر ذلک محدود به خانه مشری و میرکاظم بقال، خانه حسن حنام، و حیدرعلی [ناخوانا]، خانه میر سید محمد، خانه حریه مخلفه بوذر مزبوره با کافه ملحقات شرعیه و عامه منضمات اسلامیه از ممار و مداخل و دالان و جدران خوصه و مشرکه و شرب تابعه و غیر ذلک من الملحقات خارجا داخلا دایرا بایرا من القدیم الی الان ذکر ام لم […] به موازی بیست و چهار سهم [ناخوانا] مشترک بوده که مورد مبایعه شرعیه در آورده‌اند به مبلغ پنجاه تومان تبریزی فضی نقد و مقدار بیست من به وزن شاه گندم، مبایعه شرعیه و معاقده صریحه ملیه شامله ایجاب و قبول شرعی و اخذ ثمن و فص مثمن و رویت مقره و اسقاط خیارات شرعیه، و معترف شدند به صحت و شرعیت و لزوم مبایعه مزبوره و آنکه دانسته و فهمیده بیع مزبور از ایشان جاری شد [ناخوانا] عقد مبایعه مزبوره مسبوق بود به اجازه شرعیه جاریه بین الطرفین و [ناخوانا] تمامی ماتقبل الاجاره در مدت نود سال تمام متوالی الایام بمبلغ دو تومان تبریزی موصوف مواجره شرعیه و بعد ذلک مصالحه شرعیه نمودند به زوجه مرحوم مزبور اصالة و قیمة مزبوره قیمومة به مشری مشارالیه از هر حقی و دعوی و بهره و نصیبی و استحقاقی که ایشان و صغار مزبوره را در تمامی مبلغ مزبور و ملحقات شرعیه آن بوده باشد بهرجهت از جهات شرعیه و بهر علت از علل اسلامیه سیما به علت غبن مبایعه مزبوره و غبن در غبن آن فاحشا ام افحش به مصالح، به مبلغ شش هزار دینار تبریزی موصوف مصالحه شرعیه و مره بعد اخری مصالحه شرعیه دیگر نمودند اصالة و قیمومة با مشری مشارالیه از غبن عقود مزبوره خصوصا مصالحه مسطوره و غبن در غبن آن فاحشا ام افحش دانسته به مصالح، بمبلغ چهارهزار دینار تبریزی که بانضمام ثمن مال الاجاره به مال المصالحه مبلغ هشت تومان تبریزی نقد و مقدار بیست من بوزن مزبور گندم و بعد [ناخوانا] صیغه قبض و ایصال مشری مشارالیه اخذ نموده و قطع تعلق و ازاله حقیت و [ناخوانا] ورثه [ناخوانا] و به حقیت مقر قرار یافته [ناخوانا] و ضمن عقد خارج لازم بر آنان لازم شد شرعا که با ظهور فساد و مراتب مزبوره به نحوی از انحا سیما که مشاع و سهم داشته باشد [ناخوانا] به دیگری منتقل نموده حق غیری ظاهر شود بآنکه صغار مزبوره حین بلوغهم و رشدهم دعوی نمایند [ناخوانا] از عهده [ناخوانا] موصوفه اجرت المثل صرف آبادی آن نموده [ناخوانا] موقوف ندارند. [حاشیه سند:] در هجده شوال ۱۱۶۵ ق میرزا محمد مسیح اعتراف نمود که تمامی مبلغ مزبور متن را از [ناخوانا] میرزا محمدرضی [محمدرحیم؟] صغیر برادر [ناخوانا] خود به اذن و رضا و اجازه و امضاء متصالحین مزبوره [ناخوانا] میرزا محمدباقر والد [ناخوانا] علیه ابتیاع و ثمن و [ناخوانا] او بود که ایصال نمود او را در آن حقی نیست و [ناخوانا] مدخلیتی نداشته و مبیع مزبور با کافه ملحقات شرعیه آن ملک طلق و حق صدق میرزا محمدرضی است و احتیاطا مصالحه شرعیه نمود [ناخوانا] مشارالیه با میرزا محمدرضی مقرون به قبول والد [ناخوانا] علیه از هر حقی فرضا و [ناخوانا] تمامت ثمن و مثمن و سایر [ناخوانا] مرقومه مزبوره [ناخوانا] به مصالح به مبلغ پانصد دینار و صیغه شرعیه جاری شد.