مصالحه نامه کربلایی کاظم ولد مرحوم میرزا آقا [ناخوانا] لاهیجانی مبنی بر مصالحه تمامی قطعات متصل بهم و منفصل از هم زمین [ناخوانا] توت‌زار اعیان مع‌الاشجار مثمره و غیرمثمره ارضا و اعیانا با جمیع ملحقات و متعلقات آن از حق مال مختص و مخصوص مراثی مادری و برادری خویش که مقدار هزار و چهارصد و نوزده درز دوازده قبضه است بالجمله تمام قطعات محرره ذیل خواه بحسب مساحت بمقدار مرقومه باشد یا کمتر یا زیادتر باشد (ای قدرکان) واقع در قریه دموچال [دمچال] لاهیجان بقرار ذیل: ۱. سه قطعه متصل بهم ملقب کول‌کو بدین حدود: مصالح مزبور ویرحی حاج حسن و مشهدی میرزا آقا، ورثه مشهدی مهدی، غلام علی و مصالح مزبور و حاج میرزا محمدعلی و ورثه کربلایی زین‌العابدین، متصالح [ناخوانا] و ورثه مشهدی رحیم. ۲. شش قطعه ثابته بدین حدود: ورثه مشهدی رحیم، ورثه حاج ملا جعفر؛ مشهدی میرزا آقا جعاله کلائی، حاج حسن و مشهدی مهدی رودبنه ۳. قطعه ثابته ملقب به کلباغ بدین حدود: راه‌ شاهی، کربلایی نصرالله و مشهدی موسی ورثه محمدعلی آقا کربلایی نصرالله، ورثه مشهدی رحیم و میرزا کاظم و مشهدی اسماعیل خان و برادرزاده او و [ناخوانا] میرزا کاظم خوفا لشائبة الوقف و غیرذلک ابتدا از حال تحریر الی انقضای مدت هفتاد سال کامل آتی متوالی به صلح نهایی و استیجاره شرعیه برگزار [واگذار] نمود به حاج رمضان ولد مشهدی ملا بابا دموچالی بعوض مال‌المصالحه نهائیه دویست تومان وجه سفید رایج خزانه نقد؛ ثم فی‌المجلس کربلایی کاظم عین و رقبات و تمام قطعات مفصله مسلوب المنفعه مشروط (ای قدر کان) و [ناخوانا] بعد از هفتاد سال آن الی ماشاءالله را در حالیکه علم و اطلاع کامل از کمیت و کیفیت و قیمت واقعی آن داشت […] باالطوع و الرغبه لا بالجبر و الکراهه منتقل نمود به حاج رمضان مستاجر مزبور بعوض مبلغ صد و نود تومان وجه سفید رایج خزانه غب ذلک مصالح مزبور تمام غبن و تفاوت آنرا و غبونات وارده بر مستاجر را عالما و یقرا به مبلغ بیست و پنج تومان وجه سفید و اعلی مراتب غبونات را فاحشا بل افحش بالغا الی ما بلغ […] به عوض ده تومان و پنج هزار دینار وجه سفید با حاج رمضان متصالح، مصالحه قطعیه صحیحه شرعیه ملیه اسلامیه جزمیه نمود و تمام وجوه اجاره و مصالحات جمعا به مبلغ چهارصد و بیست و پنج تومان و پنج هزار دینار از متصالح اخذ نمود […] و مصالح عنه را بتصرف و مالکیت متصالح داد که مالکانه تصرف و مداخله نماید […] و صیغه شرعیه فارسی و عربی جاری شد. توضیح: ارقام به سیاق می باشند. سواد وصیت حاج رمضان (متصالح مرقوم ظهر) در زمان حیات خویش بر این اساس که پس از حضور در محضر شرع و اقرار به وحدانیت خدا و رسالت حضرت محمد (ص)، فرزندش غلام آقا شیخ حسن را وصی شرعی خود قرار داد و بقدر مساحت یکهزار درز دروازه قبضه طنابی زمین [ناخوانا] توت‌زار آباد مع اشجار مثمره و الکروم ارضا و اعیانا با ملحقات آن و تلبارهای موجوده در آن مشاع از مجموع قطعات سراکاهان محاذات ظهر متابعه مرقومه خود را ثلث ابدی ابقایی برای خود قرار داد و تولیت آنرا به وصی سپرد مادام کونه حیانم علی اولاده بطنا بعد بطن و نسلا بعد نسل الی ان توالدوا و تناسلو الی یوم القیامه تا تمام ثلث مرقومه را متصرف شده اولا از منافعش بمدت ده سال برای خود صوم و صلوة ادا نماید، بعد را [ثانیا] مختار است از منافع آن صرف تعزیه داری خامس اصحاب کساء نماید و ثالث شروط لا اله الا الله حضرت ابی عبدالله الحسین له الفداه در هر محلی که صلاح بداند مصروف داشته تا ثواب آن در یوم جزی عاید و دستگیر موصی موفق گردد و پس از وقوع عقد وصیت به طریق شرع، حاج رمضان فی‌المجلس اعتراف نمود که باقی محاذات ظهر بقدر چهارصد و نوزده درز است که قیمت آن صد و بیست و پنج تومان است که این تنخواه از تنخواه مادری آقا شیخ حسن خریداری شده و حق حلال اوست؛ لذا حاج رمضان احتیاطا به تاریخ فوق با کمال سرور و انبساط همین مقدار چهارصد و نوزده درز سراکاهان از بقیه محاذات ظهر را به عوض صد و بیست و پنج تومان به صلح صحیح شرعی قطعی به شیخ حسن منتقل نمود و تمام مال المصالحه را عوض تنخواه مادری وی مجری و محسوب نموده است و به تصرف و تملک متصالح داد که تصرف و مداخله مالکانه نماید […] و صیغه مصالحه به فارسی و عربی جاری شد. بنابراین تمام محاذات ظهر از بابت ثلث و انتقال مرقومه حق حلال شیخ حسن است و لا غیر [به عربی است: فله التصرف فیها کیف …] توضیح: ظهر این سند موجود نیست.