سال ۱، شماره ۵۹ (۲۲ شوال ۱۳۲۷/ ۶ نوامبر ۱۹۰۹)، ص ۳. با زن خود نزاع نکنید میرزا خانمها را بخانه خود راه ندهید! میرزا خانم محتاله از شکرآب معمولی غلام رضاخان با زنش فرصت یافته بیچاره بتول خانم را گول می‌زند و می‌گوید: شوهرت از تو سیر شده و دربارۀ‌ تو مهری در دل نمانده است. من بحال تو می‌سوزم و در پی چاره بودم هرگز اندوهی مخور و کدورتی بر دل منشان تا زود است بسیج کوچ بربند ترا جائی میبرم که هرگز خار ملالی در زیر پایت نباشد و غبار کلالی بروزگارت نپاشد! هلا زود باش که فرصت بدست و فتنه در خواب است و الا در این خانه حالت تباه و روزگارت سیاه خواهد شد. از آنجائیکه بیچاره زنها همواره دربارۀ شوهرانشان بدگمان و از ناپرهیزیشان هراسانند بسخنان رنگین میرزا خانم مکاره مغلوب شد و مجلوب گردیده دو سه انگشتر برلیان و زمرد و الماس را با النگو و گوشواره و سنجاق زمرد و گلوبند مروارید را برداشته برهنمائی میرزا خانم نابکار بخانۀ خانم بغدادی رهسپار می‌شود. از برگ و ساز خانه دلتنگ شده بمیرزا خانم می‌گوید: اینکه تو گفتی تالار و کاشانه برایت آماده داشته‌ام کو: اینجا کاخ و کاشانه نیست لانۀ ویرانه است! میرزا خانم پاسخ می‌دهد که هلا دم مزن باش تا فردا تالار، ایوان و باغ و گلزار برات آماده است می‌گوید و میرود. میرزا خانم فردا با یک دنیا رنگ و ریو بتول خانم را از خانۀ خانم بغدادی بیک خانۀ دیگر می‌برد که اینجا خانۀ صارم‌ خاقان برادرزادۀ عضدالملک است! بیچاره بتول خانم از اشیاء و جواهراتش می‌پرسد. پاسخ میدهد که خانم غم مخور تمام این کارها را من خودم انجام میدهم همان شما دیگر آنجا نروید که خطری در کار است! بیچاره بتول محزون و ملول گشته در گوشۀ خمول منتظر یک آتیۀ تاریک نشسته و بعد میفهمد که این خانه نیز از آن صارم‌ خاقان نبوده مگر یک پیرزنی مستأجرش بوده کمیسر سنگلج از مراجعت غلامرضاخان پرسان‌پرسان بتول خانم را در آن خانه پنهان یافته بشوهرش میرساند و میرزا خانم را با بعضی جواهر پیدا کرده میرزا خانم را بمحبس نظمیه می‌سپارد. اینست که عرض میشود میرزا خانم‌ها را به خانه راه ندهید! دبیر پیر