سال ۱، شماره ٢٥ (٦ رمضان ١٣٢٧/ ٢٢ سپتامبر ١٩٠٩)، ص ٢. از مدرسۀ عفاف پس از تقدیم سلام ثناوری و عرض تشکر از خانمهائیکه محض دانش‌دوستی و دانش‌پروری دبستان عفاف را مشرف نموده و ما را قرین مباهات و افتخار فرمودند اظهار می‌دارد که روزگار تیره‌بختی سپری شده و بامداد خوشبختی دمیده و نسیم دانش و بینش وزیده آمد و ما تشنه‌کامان زلال معارف را نیز هنگام سیرابی رسید اینک دبستانی که دوشیزگان این زاد و بوم را پروش [پرورش] داده و برای آینده مدیره و مدبره‌های دانشمند خانوادۀ را آماده خواهد داشت که برای خدمت این زاد و بوم فرزندان باتربیت و با علم پرورش دهند و خانواده‌های باناموس تشکیل نمایند که با غم وطن مغموم و با سرور وطن مسرور گردند. از دولت‌مندان معارف‌دوست منتظریم که در حق معارف ما بیچارگان نیز اساسی بگذارند و قراری بدهند شاگردان خطابه‌ایست که یکی از شاگردان مدرسۀ عفاف در ابتدای امتحان قرائت نموده است بسم الله الرحمن الرحیم به‌به چه سعادتی بالاتر از اینکه انوار توفیق الهی گمشدۀ را در مناهی چراغی فرا راه دارد که راه از چاه بشناسد و ثواب از گناه بداند. ای خواهران عریز [عزیز] من و ای امیدگاه سعادت بنی‌نوع من غیرت کنید غیرت و همت کنید همت که خوشبختی سی کرور نفوس ایرانی فقط در گرو غیرت ماهاست که ما دختران که سعادت ایرانیان هستیم غیرت و همت بروز داده خود را از محاق جهل بیرون آورده در فضای بی‌منتهای توفیق حق مواجه شمس تربیت نموده دلهای تاریک و ظلمانی خود را منور کرده عنقریب عرصۀ ایران را منور و مشعشع نموده مایۀ برکات نوع خود خواهیم شد از خدا خواهیم توفیق ادب بی‌ادب محروم ماند از لطف رب بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد بلکه آتش در همه آفاق زد