سال ۳، شماره ۱۰۲ (۱ شعبان ۱۳۲۹/ ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۱)، ص ۳. در بیچارگی زنان در روزنامۀ‌ ایران نو شمارۀ ۱۰۰ صفحۀ ۲ ستون ۴ روزنامۀ شمس مقالۀ از بیچاره گی زنان ایران در طی نگارش درآورده بودند که صفحۀ روزنامه را گلشن و دیدۀ ما بیچاره گان را روشن ساختند و اینک این کمینه از زبان تمام زنان بیچاره ایران با یک قلب صاف و نیت صادقی اظهار تشکرات خودمان را نسبت به آن وطنخواه یگانه و حق‌گوی فرزانه مینمائیم. خدا میداند که در خواندن آن تقریرات غیورانه و تحریرات دلسوزانۀ آن حق‌شناس معنوی چه حالتی باین کمینه روی داد بی‌اختیار اشک بی‌چاره‌گی را سر دادم و نالۀ بی‌علمی را از گوشۀ جگر با هزار افسوس کشیدم. ای باغیرتان و ای آنانکه ما بیچاره‌گان را در غدیر ذلت و جادۀ بطالت گذاردید چرا نباید زنان ایران تحصیل کنند و شریک غم و الم مملکت باشند و بدانند امروز بر سر این مملکت بی‌نوا چه میاید؟ تا بفهمند دشمن آب و خاکشان کیست تا بدانند دست اجانب در مملکتشان چه میکند تا خواستند بعضی‌ها حرف بزنند بزرگترها گفتند آخر شما زن هستید شما را چه باین کارها باید شما فکر خانه‌داری باشید حتی امر را بر خود هم مشتبه کردند و همچه تصور میکنند که ما را آفریده‌اند از برای کنیزی مردان ما از برای هیچ کار خوب نیستیم مگر از برای خانه‌داری آه از این غفلت مگر زنهای ایران با زنهای اروپا چه تفاوتی دارند جز علم چرا باید زنهای اروپا با مردان یکسان یا که شریف‌تر باشند؟ چرا باید یک مجمعی که از زنهای ایرانی میشود از صبح تا شام جز داد و فریاد و همهمه بی‌جهت و بی‌معنی صحبت دیگری نباشد اگر از ابتدا هر پدری وظیفۀ خود میدانست که باید دختر باسواد شده و یا هر شوهری میفهمید که زن بی سواد سوهان روح و باعث تمام کردن و بی‌شرفی اوست البته مانع از تحصیل زن خود نمیشد اگر بخواهم شرح زن و شوهری یک خانه‌واده [خانواده] ایرانی را عرض نمایم مطلب طول کشیده و لازم بشرح نیست چه همه میدانند. امروز روزیست که تمام برادران هم خود را در تربیت و تحصیل زن و فرزند خود بگمارند هنوز وقت باقی است میتوانم عرض کنم نصف ترقی مملکت بسته بدانستن زنها است. «معلم دبستان پرورش دوشیزه گان»