سال ۱، شماره ۱۲۴ (۲۲ محرم ۱۳۲۷/ ۳ فوریه ۱۹۱۰)، ص ۴. خطاب بخواهران وطنی ای خواهران نجیب و ای هموطنان اصیل ایران از دست رفت منتظر همت است غیرت شما کجاست همت شما کو این قول کی بفعل خواهد رسید وطن در بحران است و منتظر درمان بر هر یک از شما فرض است که در راه وطن بکوشید تا جامه زنان بی‌همت نپوشید چرا فکری بحال خواهران اردبیلی و تبریزی نمی‌کنید ایشان خواهران ما نیستند آیا مردهای ایشان از ظلم مستبدین و در راه مادر وطن کشته نشده‌اند آیا ایران وطن ما نیست و اهالی آن هموطنان ما نیستند از شما که جنگ در راه وطن نمی خواهند از شما وکالت و ریاست و اصلاح امور خارجه و داخله نمی‌خواهند از هر کس بقدر قوۀ او کار می‌خواهند البته بر هرکس واجب است در راه وطن خود خدمتی بکند مثلا ما اجزای مدارس فقط می‌توانیم که عمر عزیز خود را در راه نونهالان مادر عزیز خود صرف کنیم و حتی‌المقدور در تعلیم و تدریس و تربیت ایشان بکوشیم و خود را در این مجاهد بدانیم و از هیچ‌گونه مخاطرات نه‌اندیشیم و کارهای دیگر که از قوۀ ما بفعل نمی‌اید انجام ان مفوض و محول بهمت برادران وطن است که همیشه در راه ترقی وطن سعی کافی و جهد وافی مبذول دارند و هیچ‌وقت اغراض شخصی را بر منافع نوعی مقدم ندارند الحاصل بر همگنان لازم و متحتم است که نگذارند مادر وطن و ناموس آنها بدست اجانب بیفتد و خود را آلت تمسخر ایشان سازند خصوصا در این مشروطه کبیر که چشم تمام عالم ناظر اعمال ماست و دشمنان منتظر اندک غفلت و اختلال در کار که فوری مثل عقاب ما را به‌بلعند پس ما باید هرچه میتوانیم در این راه بکوشیم مثلا در خصوص وجه اعانه که از برای تبریز و اردبیل باید جمع شود ابدا کسی در فکر نیست که ایا این زنان بی‌شوهر و اطفال بی‌پدر و برادر چه می‌کنند کسی دست بر سر انها خواهد کشید و یتیم‌نوازی و دستگیری از انها خواهد کرد کیست که بر پریشانی و دربدری انها بگرید و دلجوئی از ان اطفال بی‌گناه بکند و حال انکه پدران و کسان ایشان در راه حفظ ناموس و حمایت وطن کشته شده‌اند و برای استرداد حقوق ما از زندگانی سیر و خود را در جلوی گلوله دشمنان وطن ثابت‌قدم نمودند اقلا اگر هیچ کاری نمیتوانیم بکنیم می‌توانیم که هرکس بقدر قوه و مقدور وجه اعانه جمع کند که شاید این خرابیهای وطن بدبخت خود را علاجی کنیم و از هزار یک مخارج اینان را تکفل نمائیم و یقین می‌دانم که کار بسیار سختی نیست و البته می‌توانیم انجام بدهیم بشرط تصمیم عزم و جزم همت مشکلی نیست که آسان نشود. شخص باید که هراسان نشود، بهرکاریکه همت بسته گردد، اگر خاری بود گلدسته گردد و باید برای پیشرفت این کار قدری از تفننات و فضول خرجیهای خود دست برداریم و باتفاق در اصلاح کار بکوشیم (آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت) بوالله‌العظیم قسم است که اگر دست اجانب باین خاک پاک دراز شود از برای ما زنان بدرجات بدتر است تا مردان بجهت شیوع بی‌ناموسی و بی‌عصمتی و غیره و غیره پس ما باید تا می‌توانیم دست از خیالات شهوانی و آرایشهای بی‌معنی خود برداریم و خود را بزینت‌آلات خارجه آرایش نکنیم (خشت دیوار خویشتن خوردن) (به در خوان دیگری حلوا) بلکه این آرایش و کمک بخارجه را از برای خود ننگ بدانیم و در زیر بار این بی‌ناموسی و بی‌‌شرفی نرویم این اسباب زینت که ما از خارجه تحصیل می‌کنیم و ایشان را بر استملاک و استهلاک وطن کمک می‌دهیم بعینه مثل چشم یا عضو دیگر از اعضای عاریتی است که شخص بخود ببندد و خویشتن را بیاراید و اسباب فخر و قشنگی خود فرض کند ولی در باطن همان کور یا شل است و نیز باید بترقی اقمشه و متاع داخله بپردازیم و انچه صرف این قبیل اشیاء بی‌مصرف میکنیم و پول میدهیم فی‌الواقع ننگ می‌خریم درست کار ما بکسی می ماند که تمام دارای [دارایی] خود را براه قمار ببازد وقتیکه از قمار برخواست نگاه می‌کند خود را محتاج قوت یومیه می‌بیند و افسوس می‌خورد ولی فایدۀ ندارد (فما ربحت تجارتهم و ما کانوا مهتدین مثلهم کمثل الذی استوقد نارا فلما اضائت ما حوله ذهب الله بنورهم و ترکهم فی ظلمات لایبصرون) ایکه دستت میرسد کاری بکن فرضا هر زنی یک تومان یا بیشتر هر کسی بقدر مقدور خود اعانه از برای مخارج ملی جمع کند از کسی چیزی معتنابه کاسته نمی‌شود و ابدا اثری نخواهد نمود ولی بسیاری از کارهای عمده و امورات مهمه را انجام می‌دهد مثلا اگر قرض روس را تادیه ننمایند شاید مانع از استقراض مجدد بشود و بسیاری از دردهای بیدرمان را علاج می‌کند و امروز بسته بهمت و غیرت شما خواهران وطنی است (سخن را روی بر صاحب‌دلان است) شماها در این اقدام دو فائده خواهید برد یکی از اینکه کار بزرگی بواسطه همت شما از میان برداشته می‌شود و صیت نیک‌نامی شما مثل زنهای ژاپونی در اکناف عالم منتشر و ثانیا این اقدام سرمشق و محرک حمیت مردان خواهد شد و یقینا در دل خود تصور این معنی را خواهند کرد (چه مردی بود کز زنی کم بود) امیدواریم که عرض این خادمۀ وطن در خانمهای وطن‌پرست بی‌اثر نماند تا کسانیکه همیشه زنان را خیلی پست و جزو اموات محسوب میدارند بدانند که انچه فرض میکرده‌اند اشتباه صرف است و زن با مرد ابدا فرقی ندارد جز در قوای جسمانی نه هر زن زنست نه هر مرد مرد (تا چه کند همت والای تو) خادمۀ وطن، رئیسه مدرسۀ عالی ام‌المدارس صبیۀ امام‌الحکما