گزیده متن: مامان عزیزم، ساعت ۷ وارد برلن شدیم. یک ساعت بعد به اتفاق عمو جان رفتم دیدن پاپا. در آن موقع اغلب اجازه ورود به اتاق مریض نمی دهند، ولی چون پاپا انتظار من را داشت داخل شدیم. باری من تمام کلماتش را می نویسم «السلام علیک تاجی ملایم باشید. مرا excité [هیجان زده] نکنید» چراغ ها را روشن کردند مرا بوسید به پرستار شب گفت: «Vous connaissez ma fille, elle est la plus blanche dans Berlin [دختر مرا می شناسی، او سفیدترین پوست را در برلین دارد]» چون موقع خوابش بود من با صفیه خانم به هتل مراجعت کردیم. امروز روز یکشنبه عموجان محمد حسین ساعت ۹ آمد عقب من، رفتم پیش پاپا، او مدتی از شما صحبت کرد، همینطور از خانم عزت الدوله، عموجان نصرت الدوله، محمد علی میرزا، ز پس از هما و عزی سؤال کرد. تا موقع نهار ثانیه دست من را از سینه اش برنداشته با وجود جدیت پرستار که بخوابد راضی نمی شد. موقع نهار یک غذای قارچ و نخود فرنگی و هویج داشت که با کمال میل خورد. خصوصاً هویج هایش را خیلی دوست داشت، یک کمپت ریواس بعد دستهایش را ادوکلن زده به من هم داد. من هم در همان مریضخانه نهار خوردم. چهار بعد از ظهر عمو جان و من با پاپا خداحافظی کردیم که قدری استراحت کند. ساعت شش که من برگشتم نخوابیده بود. گفت: محمد حسین به صفیه خانم بگو کاکا را ببرد قدری شیک درستش کند، دختر سیای ما پاکیزه شود. بعد مختصری خوابید، حال ساعت ۹ شده من از مریضخانه این کاغذ را می نویسم. پاپا خوابیده چون زبان اینکه قلم و مرکب بخواهم نداشتم با مداد نوشتم، البته معذورم خواهید داشت. مامان عزیزم متوقع اینکه کاغذهای زیاد بنویسم نباشید. چون پاپا مایل نیست دقیقه ای از نزدیکش بلند شوم البته با هر پست مختصری خواهم نوشت. دکتر برگمان هرروز پاپا را می بیند. معده و قلبش با یک آدم سالم هیچ فرقی ندارد و غذا به خوبی می خورد ولی حال کبدش اذیت می کند. زردی یرقان شده پانکرا هم که مریض شده دوای خوراکی و انژکسیون مرفین می کنند. ظاهراً دردی ندارد چیزی هم خیلی ناراحتش نمی کند. تصدق مادر عزیزم می‌روم. خواهرها هم را یک به یک می بوسم. سلام مرا خدمت مریم ابلاغ فرمائید. قربان همگی تاجی.