The text reads as follows: [p.126] “ʻAli Khan married Huma Khanum, the daughter of Mirza Saʻid Khan, Minister of Foreign Affairs. Their marriage contract was with my mother and I brought it to Isfahan in 1959, had it repaired by the Department of Fine Arts and decorated it with a magnificent inlaid frame. The marriage contract is now in the possession Khanum Khiratin, a grandchild of Asiyah Khanum (known as Ihtiram al-Shariʻah), daughter of ʻAli Khan Vali. ʻAli Khan had two children with Huma Khanum, called Asiyah and Qasim Khan. Asiyah later married Sultan al-ʻUlama of Tehran, a prominent cleric, and was given the title of Ihtiram al-Shariʻah. Qasim Khan was accompanied by [p. 127] his guardian Sahib Nasaq when he left Iran for Paris in 1889. In either his first trip to Ardabil (likely without his wife), or later in 1894 (when he was again appointed to the governance of Ardabil), ʻAli Khan married Tuba Khanum (from the Amiri family). I, the one who is writing this note, was commander of Ardabil’s brigade between 1950-1952 and came to know Amir al-Saltanah, one of Ardabil’s prominent figures. When he found out that I was ʻAli Khan’s grandchild, he explained that Tuba Khanum (ʻAli Khan’s wife) was his aunt (Tuba Khanum’s seal that was engraved on a small agate is with me). [p. 128] ʻAli Khan had three children with Tuba Khanum called Haydar Quli, Mahdi Quli, and Maryam. Mahdi Quli and Maryam died in their infancy. However, like his brother, Qasim Khan, Haydar Quli, was sent to study in Paris and Sahib Nasaq accompanied him. Unfortunately, Haydar Quli also died in his youth. He drowned in the Seine and my father received the news in Tehran. I was a child then and remember that my father, who was the chief of Police in Tehran, was deeply mournful, and held a splendid wake for three days for men and women. The men gathered in Biruni courtyard and women were in Andaruni. The wake was from morning to sunset and lunch was also served for guests.

متن از قرار زیر است: [۱۲۶] مرحوم علیخان با هما خانم صبیه مرحوم میرزا سعید خان وزیر امور خارجه ازدواج نموده است (قباله این ازدواج که بسیار مجلل و مزین و با خط خوش نوشته شده و اینجانب قباله مزبور را که نزد مرحوم مادرم بود بهمراه خود باصفهان بردم ۱۳۳۸ هجری شمسی و در آنجا بوسیله اداره هنرهای زیبا قباله مزبور را ترمیم و به قاب خاتم بسیار نفیسی مزین کردم و قباله مزبور در حال حاضر که این شرح را مینویسم در نزد خانم خراتین [؟] نوه دختری مرحوم آسیه خانم ملقب به احترام الشریعه دختر مرحوم علیخان والی میباشد[)] مرحوم علیخان از هما خانم دارای دو فرزند بنام های آسیه و قاسم خان میگردد آسیه بعدها به عقد ازدواج مرحوم سلطان العلمای طهران که از روحانیان طراز اول بود درمیآید و ملقب به احترام الشریعه میگردد و قاسم خان در سال ۱۳۰۷ هجری قمری به همراه [ص.۱۲۷] صاحب نسق که سمت سرپرستی مشارالیه را هم داشته است روانه پاریس میگردد و شرح حال مشارالیه در صفحات بعد برشته تحریر در خواهد آمد مرحوم علیخان یا در سفر اول حکومت خود در اردبیل که یا احتمالا همسرش همراه نبوده و یا در سفری که ۱۳۱۳ هجری که مجدداً بحکومت اردبیل منصوب شده با طوبی خانم که از خانواده امیری بود ازدواج نموده است اینجانب نویسنده این خاطرات که در سال ۱۳۲۹-۱۳۳۱ شمسی سمت فرماندهی تیپ اردبیل را داشتم با آقای امیرالسلطنه که از شخصیت های برجسته اردبیل بود آشنا شدم و او که دانست من نوه علیخان هستم توضیح دادند که همسر مرحوم علیخان بنام طوبی خانم عمه مشارالیه بوده است (مهر طوبی خانم که روی عقیق کوچکی کنده شده نزد اینجانب است)[ص.۱۲۸] علیخان از طوبی خانم دارای سه فرزند به نام های حیدرقلی و مهدیقلی و مریم میشود. مهدیقلی و مریم در سنین کودکی فوت مینمایند ولی حیدرقلی را بهمراه و سرپرستی صاحب نسق که قبلا هم به همراه قاسم خان در پاریس بوده است برای تحصیل بپاریس روانه مینمایند متأسفانه حیدرقلی هم در پاریس به سنین جوانی به سال [سفید]۱ در رودخانه سن غرق میشود که خبر درگذشت آن مرحوم در طهران به پدرم رسید و اینجانب که کودکی بودم و آنچه بخاطر دارم پدرم رئیس کل تشکیلات نظمیه طهران بود و در فوت برادرش که بسیار متأثر و متألم بود مجلس ختم مردانه و زنانه بسیار مفصل و باشکوهی بمدت سه روز اقامه نمود و این مجلس ختم مردانه اش در حیاط بیرونی و زنانه اش در اندرونی از صبح تا غروب همراه با نهار بود “