[…] اما بعد؛ مخفی و مستور مباد که منازعه و مخاصمه عبدالنور، ولد مرحوم خواجه عبدالنور، ولد مرحوم خواجه عبدالواحد، با عمّ خود خواجه لطف الله، بر سر ترکه موروثه مادرش، فاطمه خانم دختر خواجه محمد رفیع از بابت مهر و رخوتات و اشرفی و غیرذلک به طول انجامید. لهذا حاضر محکمه شرع شریف واجب الانقیاد و الاتباع گردیدند و آنچه بود از ترکه بینشان به حکم خدا و رسول قسمت کرده شد. و هر یک از ایشان به بهره خود و نصیب خویش مستولی گردیدند و آنچه مجهول بود از ترکه و به ثبوت شرعی نرسانیدند، جمعی از مسلمانان خیراندیش پای در جاده صلح نهادند و به موجب آیه وافی هدایة الصلاح خیر عمل نمودند و به مبلغ هشت تومان وجه نقد رایج رواج المعامله شیراز قران ناصرالدین شاهی از طرفین راضی گشتند و بدان مبلغ مذکور صلح نمودند. و مال المصالحه مزبور از ید مدعی علی که خواجه لطف الله باشد، به تسلیم مدعی که خواجه عبدالنور باشد، گردید و قطع منازعه و دفع مخاصمه از طرفین از بابت مهر و ترکه و اشرفی گردید. و قطع منازعه و دفع مخاصمه از طرفین از بابت مهر و ترکه و اشرفی و جمیع دعواهای ایشان شد. و صیغه مصالحه و مناذره از جمیع حقوق یکدیگر بین مشارالیهما جاری گردید. و الی بعدها هر کدام از ایشان ادعایی با یکی دیگر داشته باشد، چه از ترکه عبدالنور اول و چه از ترکه زوجه و چه از بابت مهر و چه از بابت اشرفی دعوای ایشان عاطل و باطل است. […]