سال ۱، شماره ۱۹۶ (۲۴ ربیع‌الثانی ۱۳۲۸/ ۵ مه ۱۹۱۰)، ص ۳. کبوترپرانی چند نفر خانم از محلۀ عودلاجان بادارۀ ما شکایت آوردند که آسایش و ناموس ما از حرکات لاابالیانۀ کبوتربازان در خطر است هر روز این کبوتربازان از بالای پشت‌بامها متصل سنگ می‌اندازند و شیشه می‌شکنند و آسایش اهالی و حواشی را کاملا مسلوب داشته و ما بیچارگان را که حق داریم در فضای حیاط و خانۀ خودمان آزادانه تنفس کنیم مانع میشوند. آیا صحیح است که ما از ترس شرارت کبوتربازان در خانۀ خودمان قدرت تنفس را نداشته باشیم؟ البته اولیای امور راضی نخواهند شد ما زنان بیچاره مانند مرغان پر و بال سوخته در لانۀ خودمان حق مالکیت نداشته مجبور و مقهور چند نفر کبوترباز بشویم. اگر گماشتگان حکومت بداد ما نرسد آیا از کجا دادخواهی باید کرد؟ از ادارۀ‌ جلیله نظمیه امیدواریم که این فریاد دادخواهی ما را صریر باب و طنین ذیاب نپنداشته این عمل مشئوم کبوتربازیرا که هرگز فایدۀ بجز ازعاج همسایگان ندارد قدغن فرمایند