گزیده متن: خانم عزیزم، مرقومه اخیر شما واصل و ابراز لطف متشکریم. تاجی و صفیه با بچه ها چند روزی است وارد شده اند و خیلی خوشوقت هستم از ورود همگی. خاصه بودن تاجی تسکین بزرگی است برای قلب من. بشاشت و خرسندی که دیدارش در قلب برادر بیچاره من تولید کرده اسباب شکر است که کارها را فراهم ساختید و تاجی را روانه فرمودید. بودن او در اینجا خیلی کمک است با حال سختی که دارد هر چند نفری بیشتر باشیم بهتر می توانیم مراقبت کنیم ومواظب باشیم از اینکه طولانی بودن کسالتش غصه شدیدی در شما احداث کرده، باعث دلتنگی و افسردگی بنده شده. می دانم که هرچه بنویسم مقدور برایم نیست که نگرانی شما را خاموش نمایم ولی شما خودتان باید ملتفت باشید که اگر نخواهید مبارزه نمائید و بگذارید اعصابتان مغلوب نگرانی شود سبب کسالت و نقاهتی برای شما خواهد شد وخود آنهم دراین موقع برای بچه ها و وضعیت زندگانی و حتی ماها در اینجا سوء اثر بخشیده. لذا لازم است شما جدیت کرده و به امید خدا بوده و نگذارید که غم وغصه شما را فلج کرده از هرکار و هر فکر باز دارد. باید در نظر بگیرید که شما مسئولیت بسیاری دارید و اگر سالار لشکر ظن به چنین وضعی ببرد می دانید تا چه اندازه مکدر خواهد شد. خلاصه باید امیدوار بود صبر داشت البته تا حال عرایض عرض خواهد کرد فعلاً تاجی با خودم در مریضخانه هستم و هرچه بتواند تاجی برای آسایش پدرش می نماید. در موضوع مخارج فعلاً قصور نمی کنم احتیاجی به استقراضی باشد و متجاوز از دو هزار وخورده ای مارک موجودی داریم با وجهی که اخیرا فرستاده اید اینک اگر احیاناً احتیاج بیشتری شد خبر خواهم داد. فعلاً کافی است. کاغذ شما را برای سالار لشکر خواندم همین مطالب است که عرض کردم بیش از این اسباب تصدیع نمی شوم.