سال ۲، شماره ۷۱ (۱۶ محرم ۱۳۲۹/ ۱۸ ژانویه ۱۹۱۱)، ص ۲. ضعیفۀ شیاده پریشب میرزا حبیب‌الله زرگر بکمیسری چاله میدان اظهار میکند که در سال قبل وقتیکه تمام مردم بسفارت بودند یکروز ضعیفۀ درب دکان من آمد و گفت:‌ چند جفت دستبند و النگو و گوشواره برای خانۀ آقای صدرالعلما میخواهم بمن بده و خودت هم باتفاق من بیا آنچه قیمت آن میشود درب خانه بگیر من هم دستبند و النگو و گوشواره را باو داده و خودم هم باتفاق او تا درب خانه آقای صدرالعلما، رفتم و درب خانه ایستاده منتظر وجه بودم تا مدتی خبری نشد بخانه داخل شدم و جویای ضعیفه گردیدم حاضرین آنجا گفتند یک ضعیفۀ آمد و جویای آقا شده جواب باو داده شد آقا تشریف ندارند و از در دیگر خارج گردید من هم مأیوس شده و از قیمت طلاها صرف‌نظر کردم و همه روزه درصدد تجسس ضعیفه بودم تا دو سه روز قبل از محرم یکروز درب دکان بودم دیدم یک ضعیفۀ آمد اظهار کرد چند جفت دسبند [دستبند] و النگو برای خانۀ آقای میرزا عنایت‌الله میخواهم دسبندها را بده به من خودت هم باتفاق من بیا درب خانه قیمت آنرا بگیر. چون من واقعۀ سال قبل را در نظر داشتم دستبندها را باو نداده خودم برداشته باتفاق او تا درب خانه رفتم. دم در بمن اظهار کرد دستبندها را بده گفتم یک مردی را بگو از خانه بیاید بگیرد ضعیفه داخل خانه شد و مدتی بیرون نیامد من صدا زدم که چرا مرا معطل کرده‌ئید پس آقای آمیرزا عنایت‌الله بیرون آمد و اظهار کرد چه میگوئی گفتم چنین ضعیفۀ آمد و چنین اظهاراتی کرد مشارالیه جواب داد ابدا از خانۀ ما کسی دستبند نخواسته و چند دقیقه قبل ضعیفۀ باینجا آمد اظهار کرد چند فقره برات دارم میخواهم آقا برای من وصول کند ما جواب او رادادیم که از ما برنمیاید. من ملتفت شدم که همین ضعیفه است که در سال قبل دستبند و النگوهای مرا برد و امروز او را پیدا کرده‌ام لذا گریبان او را گرفته و بکمیسری اطلاع میدهد از طرف کمیسر هر دو را بنظمیه فرستاده پس از استنطاقات ضعیفه مظنون واقع میشود و التزام از او میگیرند که فردا برای محاکمه حاضر شود