سال ۱، شماره ۹۳ (۵ ذیحجه ۱۳۲۷/ ۱۹ دسامبر ۱۹۰۹)، ص ۳. حسیات یک خانم ایرانی یک خانمی ـ حساسۀ ـ که الحق جوان‌مردش نامیدن سزاوارتر است مقابل نظمیۀ سابق خانۀ را دیده‌است مال یکی از تبعۀ خارجه روبروی خانۀ سعید نظمیه و ساکن آن خانه عجالتا از تبعۀ ایران است بیرق روسی در بالای سردرش نصب است از مرد رهگذری سئوال می‌کند که این خانه مگر سفارت است؟ جواب ـ خیر!!… پس چرا بیرق بالایش زده‌اند و حال اینکه غیر از سفارت‌خانه‌ها هیچ رسم نبوده و نیست بیرق بزنند؟ خانم وقتی که مجاهدین وارد این شهر شدند جمعی از آنها بیم و هراس داشتند بیرقهای جور بجور زدند روسی ـ عثمانی پس وقتی که مجاهدین وارد شدند ما هریک بالای خانۀ خودمان پارچۀ قرمزی نصب کرده که یعنی ما ملت‌خواهیم ـ حالا اینهائیکه این جور بیرقها را زده‌اند، همچو معلوم میشود که میخواهند بگویند ما با ملت ایران دشمن هستیم و جنگ داریم خانم من دیگر اینها را نمیدانم ما هم وزیر خارجه داریم یکی باو اطلاع بدهد و بگوید شاید حکم کند دیگر اینها را بردارند ای بابا… مگر او هنوز خبر ندارد؟ ای خانم! چه عرض کنم نمیدانم.