سال ۱، شماره ۱۰۱ (۱۵ ذیحجه ۱۳۲۷/ ۲۹ دسامبر ۱۹۰۹)، صص ۲ ـ ۳ مدرسۀ مخدرات در مکتب مخدرات اسلامیه واقع در محلۀ عربها جنب مدرسه ثنائیه از روز سه‌شنبه ۲۸ شهر گذشته تا سه روز امتحان بوده است شاگردها هریک دروس گذشته خود را در حضور اولیاء خود و مدیره خانمهای سایر مدارس نسوان و اغلب خانمهای معارف طلب داده و مورد تمجیدات وافره گردیده‌اند و دروسی که امتحان داده‌اند عبارت است از ابتدائی بطرز جدید، کلام‌الله مجید، علم قرائت، مسائل شرعی از اصول دین و فروع دین و شکیات و غیره، فارسی و عربی و فرانسه، حساب، سیاق، تاریخ و جغرافی چیزی که خیلی مایۀ امیدواری بود اول انکه تمام شاگردها و اغلب حضار و تمام اجزاء مدرسه لباس پارچه وطنی و خیلی ساده دربر داشته‌اند دوم انکه در این مجلس جمعیت زیادی بود ابدا صدای بلند شنیده نمی‌شد سوم انکه میگفتند زن ناقص‌العقل و قابل تربیت نیست این مجلس بما نشان داد که زن مخصوصا زن ایرانی قابل تربیت بلکه تا اندازۀ از مردها هم زودتر مستعد قبول علم هستند چهارم انکه تمام خانم ها بقسمی جان فشانی میکردند که مافوق آن متصور نیست مدیره خانم مدرسه و ناظمه و معلمه‌ها واقعا پروانه‌وار دور شاگردها میگردیدند همچنین حضرت علیه خانم افسرالسلطنه صبیه تربیت شده عالمه خود را مجانا برای تدریس بمدرسه تقدیم کردند. نطقیستکه یکی از متعلمهای مدرسه در آن مدلس [مجلس] خوانده است بعد از تحیه و ثنای خداوندی و نعمت نبوی عرضه می‌دارم ای پرده‌گیان که هریک در پس پرده عفاف اقتصار کرده‌‌اید آفتاب مشروطیت ایران ویران را بابادی [به آبادی] و بنده‌گان ناخریده را بازادی آورد و نور عالم‌تاب آفتابی لامع شد و انچه بایستی واضح و لایع شود هویدا شد انچه از حق انحراف داشت اعتدال یافت عالم تعدیل گرفت قومی بقومی و یومی بیومی تبدیل یافت اندوه و حزن را برد سرور و فرح را گرم کرد بلای استبداد را از جان و مال ما دور کرد تا قابلیت و استعداد ما را امتحان نماید دولت را مشروطه فرمود تا بدیگران برسیم. ای خواتین نجابت آئین که هریک در زمرۀ خیرات حسان بلکه از نمره یاقوت و مرجانید وقت هنر است و سرفرازی در نهایت جهد بکوشید و از شهد علم بنوشید اسباب عذر خجالت و نادانی به تاراج رفت بازار فضایل و علوم رواج گرفت حلی و زیور فضل و هنر است حسن و جمال در طراز خامه و نامه است نه در پراز از جامه. امیرالمؤمنین علیه‌السلام میفرماید (لیس الجمال باثواب تزینها بل الجمال جمال العلم و الادب) پس از این با هزار زبان از این بانوان که قدم بر سر و چشم من نهاده‌اند و این مدرسه را باقدام شریفه سعادت و شرف داده‌اند معذرت می‌جویم و دعا میگویم