سال ۳. شماره ۸۴ (۷ رجب ۱۳۲۹/ ۴ ژوئیه ۱۹۱۱)، ص ۲. دبستان هنر روز امتحان مدرسه خطابه ذیل که جناب ادیب‌الممالک برای تشویق مدرسه و شاگردان انشاء فرموده بودند بتوسط یکی از حضار قرائت شد اینک خطابۀ مزبوره ای خورده همه شیر ز پستان هنر روئیده چو گلبن بگلستان هنر چون بلبل مست گرم دستان هنر پرورده بعلم در دبستان هنر ای دختران حوا،‌ و خواهران فضیلت و ارتقا دوشیزگان حجاب سعادت، پرورده‌گان مهد نجابت، مادران فرزندانی که انتظار و امید با سعادت وطن از چهرۀ آنها آشکار آید، درختان میوه‌هائیکه شیرینی کام ملت از طعم لطیف فضایل آنان میسر شود. بدانید و آگاه باشید که عمده باعث محرومی ما از ترقی و سعادت همانا سوءتربیت فرزندان بوده است. و سوءتربیت حاصل نشده است مگر از فقدان کمال در مادران. زیرا که برای اطفال اهمیت مادر بیش از پدر است:‌ چون پدر پدیدآرنده است. و مادر نگهدارنده پدر می‌آورد و مادر می‌پرورد. آوردن کاری است که همه‌کس داند. و پروردن امری است که هرکس نتواند. پدر در حکم درخت است و مادر مانند زمین مادر مهد امان است و پدر ناصح امین. تا زمین استعداد تربیت کافی نداشته باشد تخم گیاه در آن نیک نروید. و بیخ درخت بخوبی ریشه نبندد. از مادر بیهنر فرزند هنرمند نزاید. کدبانوی بیخرد خانه کدخدا را نشاید. پس اولین نظر و آخرین امیدی که بترقی مملکت داریم تربیت و تعلیم شما دختران است که عنقریب مادران خواهید شد. منتظریم که انشاءالله تعالی روزی که بمقام مادری باز رسید فقط ربات‌الحجال نباشید. بلکه امهات‌الرجال شوید یعنی چون بخانه و شهر درائید چراغ تابان باشید چون به تربیت پسر گرائید ابر آبان شوید. خانه شوهر را از روی نظام و قواعد علمی سامان دهید. پسر و دختر را در دامان محبت از پستان فضایل شیر نوشانید. تا شوهران بجاذبۀ مهر شما مأنوس شوند. فرزندان از اثر اخلاق و تربیت شما حافظان و کارکنان وطن گردند.