سال ۱، شماره ۱۳ (۲۲ شعبان ۱۳۲۷/ ۸ سپتامبر ۱۹۰۹)، ص ۲. خطابۀ یکی از شاگردان دبستان ناموس در مجلس امتحان با هزاران زبان تشکرات قلبیه و احترامات صمیمانه خود را در محضر خانمهای محترمه که محض نوازش این نوباوگان ایرانی قبول زحمت فرموه [فرموده] تشریف‌فرما شده‌اند تقدیم میداریم البته در حضور آن ذوات مخدره پوشیده نیست که تا چه اندازه تربیت نسوان به هیئت اجتماعیه انسانیت و انجمن بشریت خدمات نموده و این‌که تاکنون فرزندان وطن عزیز ما از قافله تمدن دنیا عقب مانده‌اند فقط بهمین ملاحظه است که تحصیل علوم را برای زنان لغو میدانسته و جماعت نسوان را که همیشه یک جزء اعظم آبادی دنیا و اس اساس تمدن بوده‌اند از اهالی مملکت نشمرده و آنها را شریک و سهیم در خیالات خود ننموده‌اند و حال آنکه عادات و عقاید اطفال از مادرهای انها است اگر مادرها بی‌تربیت باشند فرزندان ایشان هم پی [بی‌]ادب و بداخلاق و دروغگو بار می‌آیند بر خلاف اگر مادرها تحصیل‌کرده و از مدرسه خارج شده باشند اولاد خود را به راستگوئی و پاکدامنی و نجابت و خوش‌طینتی باز میدارند نظر بهمین مقصود مقدس است که پیغمبر اکرم و نبی‌ مکرم ما الجنة تحت اقدام امهاتکم فرموده و در جای دیگر میفرماید طلب العلم فریضة علی کل مؤمن و مؤمنه بر هر فردی از افراد چه زنان و چه مردان علم و دانش را فرض واجب شمرده و ابدا زنان را از فرا گرفتن علوم استثنا نفرموده و بواسطۀ پیروی همین حکم محکم حضرت خیرالبشر است که ملل عالم بمنتهای سعادت و نیکبختی نائل گشته و پا بر فراز عمارت عالیه تمدن گذاشته‌اند ما در اختتام عرایض خود از مؤسسین این اساس و خصوص سرکار خانم رئیسه و معلمین محترمه خود تشکر میکنیم که برای این اساس با وجود فشار ظلم و استبداد و آن همه صدمات وارده سنه ماضیه از این اقدام عالی خود دست باز نداشته و بالاخره در ترقیات و خوشبختی‌های آتیه مملکت حصه و سهم بزرگی تحصیل نمودند از خانمهای ترقی‌طلب و معارف‌پرور هم که قدم‌رنجه فرموده این مجلس را بوجود خود مفتخر و مزین فرموده‌اند متمنی هستیم که در گفتن کلمات ذیل با ما شرکت و همراهی فرمایند (زنده باد هواخواهان ملت!) (زنده باد حامیان معارف!) (پاینده باد مشروطه!) (برقرار باد مادر عزیز ما ایران!)