سال ۱، شماره ۳۹ (۲۶ رمضان ۱۳۲۷/ ۱۲ اکتبر ۱۹۰۹)، ص ۳. عائله مرحوم قاضی شهید خانمی عفیفه، یک سال و نیمه کودکی یتیم در آغوش گرفته، پس از حصول اجازه بادارۀ ما داخل می‌شود. این ضعیفه همچون بخت تیرۀ خویش سراپا سیاه‌پوش است. زنان ایرانی همگی ذاتا روزگاری سیاه و زندگانی تازۀ بسر می‌برند از اینان ستمدیده‌تر آیا هستند؟ باری این نمایندۀ یک فرقه نوع‌ بشریت که در باختر نهایت محترم و در خاور بسیار مقهور و مظلوم هستند، جهت آمدن خود را باداره بیان می‌کند: آن بیانات را نقل کردن خامه نمی‌تواند. زیرا مظلومیتی را که نسوان آنهم زنان مسلمان، نقل و حکایت کنند اینقدر تأثیراتی فوق‌العاده دارد که نقلش بقلم ما از خیز[حیز] امکان خارج است. خامه را مگر چه اندازه حساسیت و احساس موجود است که عالم عالم مظلومیتی را که در زبان تأثرآمیز این خانم محترمه بود، بتواند تصویر نماید؟ این ذات که مثل طالعش، بختش، روزگارش، زندگانیش حقوق بشریه و اختیاراتش در پرده تیره و گرفته می‌باشد، گوئی بزبان حال خویش تمام کائنات، موجودات را لعنت‌خوان است… یک مجسمۀ اعتراضی است. آنهم یک مجسمۀ اعتراضی که در تعرض و احتجاج نمودن حق ندارد!… کودک یک ساله و نیمه که در کنار این بانو است با چشمان بیگناه خویش حزن، فلاکت را معصومانه بیان می‌کند!… فقط امید آن ذات معترضه بنگاه کردن این طفل معصومی است که در کنارش است و درک قضا و قدر گذشته نمی‌نماید!… بدبخت بینوا این کودک یتیم نظری بأینده [به آینده] دارد اما مادر سیاه‌پوش که خیانت ماضی را نگریسته، بحسن استقبال هم مطمئن نیست!… معلوم میشود این عائلۀ فلاکت‌زده خانوادۀ بی‌پرستار ماندۀ شهید مرحوم قاضی قزوینی است. این قاضی بینوا پس از ویرانی کعبۀ آمال ایرانیان، در باغ‌شاه دست از زندگانی کشیده از نخستین قربانیهای راه مقاصد ملت است. این ضعیفه هم عائله محترمۀ آن شهید راه ملت، خانم قزوینی است. همان خانم قزوینی که در زمان تأسیس بانک ملی از قزوین بتوسط سعدالدوله ـ که آنوقت ابوالمله بود ـ اول دفعه طوق، گردن‌بند و آلات زرین خود را تقدیم کرده بود. کم کسی است که ترجمۀ حال قاضی شهید را نداند. این بانو که خانمانش پراکنده شده، رشته‌های امیدش گسسته گشته چه میگوید! از هر چیز مؤثرتر همین است: این خانم محترم نه کمک، نه اعانه، نه پرستاری برای این یتیم، هیچ چیز نمیخواهد: بسؤال عادت نکرده، و این مسئله بحسیات ضعیف دوستانۀ حواله می‌شود، فقط این خانم خواهش یک چیز دارد. آن چیست؟ ملت شهید خود، فدائی خود، قربانی خود را فراموش نکند!… ای بانوی محترم امید است که ملت هیچ‌وقت خادم خود را فراموش نکند؛ اگر امروز بیادش نباشند روزی می‌آید که در صفحات تاریخ خدمات آن مرحوم خوانده شود، نامش بنیکی تذکار گردد. دقت ارباب همت را بوضع کنونی عائلۀ محتاج مرحوم قاضی شهید جلب می‌کنیم.