سال ۱، شماره ۵۵ (۱۷ شوال ۱۳۲۷/ ۱ نوامبر ۱۹۰۹)، ص ۴. مکتوبات شهری اخطار و جواب بادارۀ ایران نو! شرحی در روزنامه ایران نو بعنوان مرض تشخص دیدم بسیار تعجب نمودم چطور تشخص که مرادف تمول است مرض فرض کرده و حال اینکه بکلی خلاف بداهت عقل و قانون اسلام بلکه جمیع ادیان است بیان اول تمام عالم مردم را سه طبقه می‌داند صاحبان ثروت که باصطلاح حالیه متشخصین می‌گویند و اواسط ناس و فقرا و قانون عالم رخصت می‌دهد که هر طبقۀ بفراخور زی و اندازه ثروت و مکنت خود در نهایت آزادی در ملبوس و مأکول و غیره تعیش نماید کسیکه از ممر مشروع می‌تواند لباس فاخر بپوشد و سواره طی مسافت نماید مجبور نیست ژنده بپوشد و لباس کرباس در بر نماید و پابرهنه در کوچه و برزن مانند فقرا پرسه بزند بیان ثانی یعنی قانون اسلام نص فرقانی صریح است (قل من حرم زینة الله التی اخرج لعباده و الطیبات من الرزق قل هی للذین آمنوا فی الحیوة الدنیا خالصة یوم القیمة قل انما حرم ربی الفواحش ما ظهر منها و ما بطن و الاثم و البغی بغیر الحق) بلکه نهی فرموده از عدم انتفاع از نعمای الهیه (یا ایها الذین آمنوا لا تحرموا طیبات ما احل الله لکم) حضرت رسول علیه‌السلام می‌فرماید (لا رهبانیة فی الاسلام) و معنی رهبانیة ترک حظایظ و لذایذ و بطور فقرا و غربا زندگی کردن است لاغیر پس باید هر کسی در حد مشروع خود آزاد و شاکر و راضی بمشیت حق باشد هیچ‌کس را حق ردع و منع از جواز و مباح خدا نیست مگر اینکه ………..[نقطه چین ها در اصل متن آمده است] بلی هتک حرمت و بهتان بمصداق (و عرضه کدمه) از اشد کبائر و محرمات عقلی و اسلامی است. صاحب مقاله در‌ آخر می‌نویسد که مدرسۀ عالی ام‌المدارس بشاگردان اجازه میدهد که خود را مزین بجواهرات نمایند و حال اینکه بهتان صرف و افترای محض است این مدرسه چند روز بیش نیست یعنی از اول شوال قدم بعرصۀ وجود گذاشته و بقاعده مقرر الاهم ثم الاهم بدوا باید باصلاح کلیات و اصول بپردازد بعد بجزئیات و فروع توجه نماید و مسلم است در ظرف چند یوم قوانین اصلیه و اساسیۀ هیچ ادارۀ منظم نمی‌شود و بمحور حقیقی قرار نمی‌گیرد تا چه رسد………. [نقطه چین ها در اصل متن آمده است] و در صورتیکه منظم هم بشود مدرسه نمیتواند از روی اجبار قبل از قانونی شدن بکسی حکم کند مثلا متمولین را مجبور نماید که شما حکما باید از زی خود خارج و بزی و لباس فقرا داخل شوید و اگر کسی بواسطه بعد مسافت و یا گل و شل بدرشکه یا با مال سواری طفل خود را بمدرسه می‌فرستد باید قدغن نمود حکما پیاده بیاید یا اگر مرغ‌پلو برای شاگرد می‌فرستد باید گفت فقط نان خالی یا با پنیر چرا نمی‌فرستید زیرا که اسباب حسد یا رنجش فقیر میشود شاید آن‌وقت مرتکب بعضی اعمال شنیعه بشود تکلیف مدرسه جز این نیست که برفق و ملائمت باغنیا نصیحت کند که اگر در مجامع عمومی بسادگی وارد شوید انسب و الیق است و بفقرا بفهماند که شماها نباید حسد بورزید و ببالا دستهای خود نظر نمائید بلکه صفت صبر و شکر و رضا به مجاری قضا را شعار خود سازید(ما علینا الا البلاغ المبین) رئیس مدرسه عالی ام‌المدارس