سال ۱، شماره ۸۰ (۱۸ ذیقعده ۱۳۲۷/ ۳ دسامبر ۱۹۰۹)، ص ۲. تربیت دختران بعد از عنوان خواهشمند است که این مکتوب را درج فرمائید بلکه در گیلان نیز نظر توجهی در حق تربیت دختران بشود در شماره‌های چند مقالات عدیده از خواهران نوعی و وطنی خودم دیدم که در باب تربیت دوشیزگان اظهار عشق تعلیم و ترقی نموده بودند از خواندن آن مقالات مجبور شدم که خود را با ایشان هم‌آواز نموده، سطری چند در آن نمط عرض نمایم شاید که این صدای نارسا در دل اولیای امور مؤثر آید تا اسباب تعلیم و تربیت ما را نیز فراهم فرمایند ما دختران صفحۀ گیلان مانند پیله هر چه کار می‌کنیم بیشتر خودمان را در تنگنای محبس نادانی محصور می‌بینیم و از درجۀ علم و هنر بی‌خبر و از میوۀ آگاهی و اطلاع بی‌بهره مانده‌ایم. از این‌رو یک رمال و یک فال گیر و یک درویش و یک سید اجاق عقل و فراست و شعور هزاران خانم محترم را بافسانه و افسون مسخر می‌کند. حتی خانمی را شنیدم که یک ماشین خیاطی داشت کار نمی‌کرد بفال گیر رفته و چاره خواسته است آن بدبخت هم گفته است که خانم در موقع ساختن این ماشین قمر در عقرب بوده و مبلغی پول و مقداری قند و چند جوجه گرفته‌است که نحوست را از ماشین دفع کند. و خانمی دیگر را دیدم که یک منقل آتش نهاده هی سپند بخور می‌کند باشد که ماشین خیاطی از تأثیر بد نظر خلاص شود، رفته‌رفته شعور ما بیچارگان از نبودن تعلیم و تربیت منحط شده است. با وجود این هر چند زمان ترقی می‌کند بتکالیف ما دختران می‌افزاید ما باید آشپزی بدانیم و خیاطی بدانیم ادارۀ بیتیه بدانیم حفظ‌الصحه بدانیم تربیة اطفال بدانیم حساب بدانیم اکونومی بدانیم و از همه بالاتر علم اخلاق بدانیم زیرا که آغوش ما برای بچهای ما اولین دبستانی است که پسر و دختر همۀ فرزندان وطنی ناچارند که در آن دبستان تربیت بشوند. حالا معلومات اساسیه هر کس در بچگی به اندازۀ معلومات مادرش خواهد شد اگر اولیای امور مایلند که اسباب تحصیل و تسهیل ترقی ایران را فراهم کنند ناچار باید تربیت را از دوشیزگان شروع فرمایند که بهره‌اش عام باشد. خادمۀ وطن شرف نساء گیلانی